Tag: Ποιήση
Ποίημα του Jack Kerouac για τον Arthur Rimbaud
Αρθούρε! On t’ appela pas Jean! Το 1854 γεννήθηκες βλαστημώντας στη Σαρλβίλ Στρώνοντας έτσι το δρόμο για την αποτρόπαια φονικότητα των Αρδενών. Πώς να μη το σκάσει ο πατέρας σου!
Ο Καζαντζάκης μιλά για τον Καβάφη
Η πιο εξαιρετική πνευματική φυσιογνωμία της Αιγύπτου είναι χωρίς άλλο ο ποιητής Καβάφης. Στο μεσόφωτο του αρχοντικού σπιτιού του, προσπαθούσα να διακρίνω τη μορφή του. Ανάμεσά μας είναι ένα μικρό
Γεωργίος Σουρής – Τω βασιλεί
Κι εγώ, Μεγαλειότατε, ποσώς δεν αμφιβάλλω, πως στο ταξίδι σας αυτό περάσατε καλά, και κρίμα που δεν βρέθηκα κι εγώ εκεί να ψάλλω, και να φωνάξω Ζήτω μας και τράλαλαλαλά.
Μιχάλης Γκανᾶς – Χριστουγεννιάτικη ἱστορία
Κάθεται μόνος καί καθαρίζει τ’ ὅπλο του δίπλα στο τζάκι Κανείς δέ θά’ ρθει καί τό ξέρει, κλεῖσαν οἱ δρόμοι ἀπό το χιόνι, σάν πέρυσι, σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα καί πάλι
Αφιέρωμα του Ρίτσου στον ξένο τύπο
Στά έβδομηντα χρονιά του o Γιάννης Ρίτσος είναι πάντα ένας από τούς μεγαλύτερους ζώντες ποιητές Κι ακόμα από τούς πιο δραστήριους χρειάζεται κανείς να τον διαβάζει και να τον ξαναδιαβάσει
Οδυσσέας Ελύτης – Η μοναξιά
Αυτά που μ’ αρέσουν είναι η μοναξιά μου. Δεν σιμώνει κανένας. Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες, εικόνες παλιές, αλλά φρέσκες ακόμη από τα
Κώστας Καρυωτάκης – Τάφοι
Ἑλένη Σ. Λάμαρη, 1878-1912 Ποιήτρια καὶ μουσικός. Ἐπέθανε μὲ τοὺς φριχτώτερους πόνους στὸ σῶμα καὶ μὲ τὴ μεγαλύτερη γαλήνη στὴν ψυχή. ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ Πόση ἡσυχία δωπέρα βασιλεύει! Οἱ τάφοι λὲς
Ἡ εἰρωνία στὸν Καβάφη
Ἡ ἀγαπητή μου Ἀλεξανδρινὴ Τέχνη θὰ μοῦ ἐπιτρέψει, πιστεύω, λίγα λόγια, — ἃς ποῦμε λίγα σχόλια — πάνω στὴν ὁμιλία τοῦ κ. Φώτου Γιοφύλλη μὲ θέμα τὸ χιοῦμορ τοῦ Καβάφη,
Charles Bukowski – Μια τρομερή ανάγκη
Μερικοί άνθρωποι έχουν ανάγκη να είναι δυστυχισμένοι, σώνει και καλά θα την βρουν τη δυστυχία σε οποιαδήποτε κατάσταση θα εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία να επισημάνουν ακόμη και το παραμικρό λάθος την
Η ποιητική τέχνη Jorge Luis Borges
Από όλο του το έργο που προσποιείται πως το κοιτάζει ακατάδεχτα, ο Μπόρχες αγαπά κυρίως την ποίησή του. Γιατί μπορεί να την απαγγέλλει στον εαυτό του· είναι κάτι που δεν
Γεράσιμος Μαρκοράς – Αθώος Φόβος
Παιδί: Θέλω τη μάνα. Πατέρας: Επέταξε και στ’ άστρα πάει να ζήσῃ. Παιδί: Πῶς τόσο μάκρος άρρωστη δυνήθηκε να σχίσῃ; Πατέρας: Έχουν φτερούγες οι ψυχές. Παιδί: Γιατὶ δεν τις απλώνει,
Τάσος Ζερβός – Δίψα
Ἀπὸ παιδὶ ἡ μάνα μου μ’ ἔκανε βρύση καὶ μὲ ὅρκισε βρύση ἄλλη νὰ μὴν συναντῶ νὰ διψάω ἀκόμα κι ὅταν ξεδιψάω νὰ σκέπτομαι τόπους ποὺ δὲν ἔχουν νερό. Γι’
