Απλά δεν πίστευα
Το πρωί ξυπνούσα, ντυνόμουν με την ησυχία μου έβγαινα έξω περίμενα στην στάση. Τα μικρά, συνήθως κοιμόντουσαν. Κάποτε με έπαιρναν είδηση, ξυπνούσαν. Αυτός, έτρεχε ξοπίσω μου με τραβούσε απ’ τα
Luigi Pirandello – Για την ειλικρίνεια
Να ‘στε ειλικρινείς: δεν σας πέρασε ποτέ απ’ τον νου να θέλετε να δείτε τον εαυτό σας να ζει. Φροντίζετε να ζείτε για εσάς, και καλά κάνετε, χωρίς να σας
Μάρω Βαμβουνάκη – Καλύτερα να χαθώ κοντά σου παρά να σωθώ μακριά σου
Σου γράφω γιατί σε ποθώ, όπως και σου τηλεφωνούσα κάποτε από πόθο. Όχι για να σου πω και να μου πεις το ένα και τ’ άλλο αλλά για να σ’
Ίων Δραγούμης – Κριτική για τον Δωδεκάλογο του Γύφτου
Φίλε ποιητή, Πως μπορώ να κρίνω ένα τέτοιο ποίημα; Δε θα σας πω τη γνώμη μου, μα μερικά μου συναισθήματα, σαν το διάβαζα. Πριν να μου το στείλετε σεις, το
Charles Bukowski – Ποίημα για διευθυντές προσωπικού
Ένας γέρος μού ζήτησε τσιγάρο κι εγώ προσεκτικά έβγαλα δύο. «Ψάχνω για δουλειά. Θα σταθώ στον ήλιο και θα καπνίζω». Κουρελής σχεδόν και τρελαμένος και στηριζότανε στον θάνατο. Παγωμένη ημέρα,
Καταραμένοι ποιητές – Ποιοι ήταν και πώς γεννήθηκε ο όρος
Οι καταραμένοι ποιητές ήταν δημιουργοί που έζησαν συχνά στο περιθώριο της κοινωνίας, με ζωές που ξέφευγαν από τα κοινά πρότυπα της εποχής τους. Ναρκωτικά, φτώχεια, παραβατικότητα, ακραίες συμπεριφορές και μια
Jorge Bucay – Ανάμεσα στην ευτυχία και την δυστυχία
Ένας ηλικιωμένος ιερέας είχε φτάσει λίγο πάνω από τα εκατό και ζούσε σ’ ένα χωριουδάκι, στην ενδοχώρα της Αργεντινής. Έπασχε σχεδόν από όλες τις ασθένειες, από τις χρόνιες ως τις
Annie Ernaux – Η δική μου μάνα
Είναι ένα δύσκολο εγχείρημα. Για μένα, η μητέρα μου δεν έχει ιστορία. Ήταν ανέκαθεν εκεί. Όταν μιλάω γι’ αυτήν, η πρώτη μου παρόρμηση είναι να την «παγώσω» σε μια σειρά
Soloup – Μικρά για τα ελληνικά comics
Τα κόμικς (…) είναι παιδιά του 19ου αιώνα και μιας πολιτισμικής επανάστασης (συνεπαγόμενης της βιομηχανικής) που ακούει, κατά τον Daniel Boorstin, στο όνομα της «Γραφιστικής Επανάστασης» (Graphic Revolution) […]. Μια
Νίκος Καββαδίας – Ήθελα
Ήθελα πάντα να ’µενα µικρό κι’ αγνό παιδί που απ’ το ψυχρό δωµάτιο του ποτέ δε βγαίνει και που, σκυφτό, παράξενα βιβλία φυλλοµετρεί κι απέναντί του το κοιτούν παλιάτσοι αραδιασµένοι
Alex Majoli: Αναμνήσεις από το ψυχιατρείο της Λέρου
Το πρώτο μου βιβλίο λεγόταν Λέρος. Σημαίνει βρώμικο. Ήταν μια σειρά φωτογραφιών για το κλείσιμο ενός φρενοκομείου στο ελληνικό νησί. Οι τρόφιμοι είχαν έρθει σε αυτό το νησί από όλη
Leo Buscaglia – Δεν υπάρχει σχολείο της ζωής
Εκτός μερικών μάλλον ασαφών, γενικών και δυσδιάκριτων οδηγιών, κανένας από μας δεν έχει ποτέ διδαχθεί πώς να ζει. Δεν μας έχουν εξηγήσει την αξία της ζωής, ούτε τι σημαίνει να
