Οι καταραμένοι ποιητές ήταν δημιουργοί που έζησαν συχνά στο περιθώριο της κοινωνίας, με ζωές που ξέφευγαν από τα κοινά πρότυπα της εποχής τους. Ναρκωτικά, φτώχεια, παραβατικότητα, ακραίες συμπεριφορές και μια γενικότερη σύγκρουση με τις κοινωνικές συμβάσεις συνδέθηκαν πολλές φορές με την εικόνα τους.
Η ιδέα του «καταραμένου ποιητή» εμφανίζεται ήδη στο μυθιστόρημα Stello του Alfred de Vigny, που δημοσιεύθηκε το 1832. Εκεί οι ποιητές παρουσιάζονται ως μια φυλή που θα είναι πάντα καταραμένη από τους ισχυρούς της γης.
Διαβάστε επίσης
Charles Baudelaire – Η απήχησή του στην Ελλάδα
Η μεγάλη επιρροή του Baudelaire στην ελληνική ποίηση και στους δημιουργούς που αναζήτησαν έναν πιο σκοτεινό και αντισυμβατικό δρόμο.
Αργότερα, το 1884, ο Paul Verlaine χρησιμοποίησε τον όρο στο βιβλίο του Les Poètes maudits, όπου αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στους Tristan Corbière, Arthur Rimbaud και Stéphane Mallarmé.
Μετά τον Verlaine, ο όρος άρχισε να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο και σταδιακά έφτασε και στην Ελλάδα. Ποιητές όπως ο Ναπολέων Λαπαθιώτης, ο Κώστας Καρυωτάκης και η Μαρία Πολυδούρη χαρακτηρίστηκαν επίσης «καταραμένοι», κυρίως λόγω της ζωής, της μοναξιάς και της σύγκρουσής τους με την κοινωνία της εποχής τους.
Διαβάστε επίσης:
Ο Arthur Rimbaud στην Κύπρο – Μικρό ιστορικό
Η άγνωστη περίοδος που ο Arthur Rimbaud εγκατέλειψε την ποίηση και βρέθηκε να εργάζεται στην Κύπρο, ανάμεσα σε λατομεία, εργάτες και δύσκολες συνθήκες ζωής.
Για μένα, όμως, δεν υπάρχουν πραγματικά καταραμένοι ποιητές, γιατί κανένας δεν τους καταράστηκε.
Ίσως περισσότερο καταραμένη να ήταν η κοινωνία που δεν μπορούσε να τους χωρέσει — κι εκείνοι απλώς βρήκαν στην ποίηση έναν τρόπο να το εκφράσουν.
