Tag: Ποιήση
Σταύρος Σταυράκης – Τα απογεύματα
Τα απογεύματα κανείς δεν λατρεύει το χιονόνερο, Σπάνιο, την ώρα του Εσπερινού, Υγρό και Άγιο. Σαν τέτοια Αγάπη να σου ’χω, ο μοναδικός Εγώ. Υπέροχα ξέρω πως κρύβεσαι σε δυο
Μάνος Ελευθερίου – Φαρμακείον εκστρατείας
Πάντα χρειάζεται. Πάντα χρειάζεται δίπλα σου. Στις μικρές και τις μεγάλες χαρές. Στις καταστροφές και στην αρρώστια. Στον αέρα και στις βροχές. Στον ήλιο και στη θάλασσα. Πάντα χρειάζεται να
Sylvia Plath – Lady Lazarus
Το Lady Lazarus είναι από τα πιο δυνατά και προσωπικά ποιήματα της Sylvia Plath. Το έγραψε το 1962, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό της, και δημοσιεύτηκε στη συλλογή Ariel
Bertolt Brecht – Σκέψεις που κάνει μια στριπτιζέζ την ώρα που γδύνεται
Της μοίρας μου είναι γραφτό στο στραβό τον κόσμο αυτό Την τέχνη να υπηρετώ σαν το στερνό της δουλικό Και στους αφέντες να χαρίζω λίγη απόλαυση. Μα αν τύχει ποτέ
Ο Διονύσιος Σολωμός πέρα από τον εθνικό ύμνο
Ο Διονύσιος Σολωμός γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1798, σε μια εποχή που όλα ήταν αυστηρά χωρισμένα: τάξεις, καταγωγές, ρόλοι. Ήταν εξώγαμος γιος του κόντε Νικόλαου Σολωμού και μιας υπηρέτριας, της
Χρίστος Λάσκαρης – Για σένα γράφω
Μόνο για σένα γράφω. Ποιος άλλος θα ένιωθε αυτούς τους στίχους. Εσύ με την κοφτερή μοναξιά, μπορείς μέσα τους να αισθανθείς το παιδικό μας γέλιο ή το παράπονο την πληγή
Γεώργιος Σουρῆς – Ὁ Ῥωμηός
Γράφτηκε πριν από έναν αιώνα. Διαβάζεται σαν να γράφτηκε χθες. Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος, τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ, καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος, κανέναν
Τίτος Πατρίκιος – Μεγάλο Γράμμα
Θέλουμε πιο πολλά τα θέλαμε όλα. Δε γινόταν αλλιώς. Ό,τι μας έφτανε χτες για σήμερα ήταν λίγο. Ό,τι μας γέμιζε χτες Ήθελε κι άλλο σήμερα να μη χαθεί. Ναι, μα
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ – Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα
Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω πώς κερδίζει πάντα αυτή ενώ χάνουμε εμείς. Πώς οι αξίες γεννιούνται κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει: το
Robert Desnos – Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί
Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί που χάνεις πλέον την αλήθεια σου. Υπάρχει καιρός για μένα ακόμη ν’ αγγίξω το ζωντανό κορμί Και στο στόμα σου να φιλήσω τη γένεση της λατρεμένης
Θάνος Ανεστόπουλος – Να λέγεσαι Άνθρωπος και Άνθρωπος να ‘σαι,
Να λέγεσαι Άνθρωπος και Άνθρωπος να ‘σαι, μεγάλο είναι. Να διατηρείς καλά μέσα σου το παιδί που υπήρξες τι θαύμα που είναι. Το παιδι που πρώτα φόνευσε μέσα του ένας
Κλείτος Κύρου – Κραυγή δέκατη
Στέκεσαι ψηλά στὴν κορφὴ τῆς σκάλας Στὸ κιγκλίδωμα κάτω ἀπ’ τὸ φῶς καὶ τὶς μεταμορφώσεις Τοῦ φεγγαριοῦ σοῦ προσφέρω ἕνα λευκό χαρτί Μὲ τὰ ὀνόματά μας γραμμένα στὴν κάθε πλευρὰ
