Category: Ποίηση

Ό,τι ξέρεις ξέρω. Ο Μίκης αγαπούσε παράφορα τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Μια μέρα, ο Μίκης αγόρασε έναν παπαγάλο. Αποφάσισε να του μάθει να τραγουδάει Αλκίνοο. Ο παπαγάλος, μετά από πολλές προσπάθειες,

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν

Τρέμουν τα πόδια μου το σώμα μου δειλιάζει Κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα δω Με ξεσηκώνεις με χαλάς και μ’ αναγκάζεις Να μπω γυμνός στο ηλεκτρικό σου μακελειό Μυρίζεις

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας εἶναι

αν τα πράγματα περικλείουν μια άπειρη τάξη αν ο Καντίνσκι ήξερε γιατί βάζει θαυμαστικό αν ο πατέρας σου είναι οι σελήνες αν σαν πνεύμονας περιπλανιέσαι μέσ’ τη βροχή αν στέκεσαι

Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ο μικρότερος κόκκος σκόνης Χωρίς μικροσωματίδια, βακτήρια κι άλλες τέτοιες μαλακίες Θέλω να μην υπάρχει ούτε η παραμικρή ζωή πάνω μου, Να μην σκέφτομαι, να

Ποιὰ θέληση θεοῦ μᾶς κυβερνάει, ποιὰ μοῖρα τραγικὴ κρατάει τὸ νῆμα τῶν ἄδειων ἡμερῶν ποὺ τώρα ζοῦμε σὰν ἀπὸ μιὰ κακή, παλιὰ συνήθεια; Πρὶν φτάσουμε στὴ μέση αὐτοῦ τοῦ δρόμου,

Για χρόνια ο Walt Disney έμενε κάπου στην άκρη. Τον έβαζαν εύκολα σε ένα κουτάκι: παιδικός, ανάλαφρος, κάτι για να περάσει η ώρα. Κάτι που βλέπεις και ξεχνάς. Ίσως γιατί

Σὰ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ποτὲ κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τὰ βάθη. Οὔτε ποὺ μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση γιὰ τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον. Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θὰ περάσει

Τα απογεύματα κανείς δεν λατρεύει το χιονόνερο, Σπάνιο, την ώρα του Εσπερινού, Υγρό και Άγιο. Σαν τέτοια Αγάπη να σου ’χω, ο μοναδικός Εγώ. Υπέροχα ξέρω πως κρύβεσαι σε δυο