Μικρά που έμειναν στο

Category: Ποίηση

Ο Σεφέρης για τον Καζαντζάκη

Κυριακή, 21 Μάρτη 1965 Χτες είδαμε το Ζορμπά, το φιλμ του Κακογιάννη – Καζαντζάκη. Με δηλητηρίασε όλη νύχτα και σήμερα πρωί. ‘Οχι από συναίσθημα εθνικής προσβολής, που ύστερα από βροντερές

Θάνος Ανεστόπουλος – Οδός Καλλιδρομίου

Βρέχει Η Οδός Καλλιδρομίου δεν βράχηκε ποτέ Μόνο από δάκρια πνιγόταν χωρισμένων και απολυμένων Και από σφαίρες… γέλια παιδιών… σιωπές εραστών… Καφέδες και τσιγάρα φοιτητών καφάσια με φρούτα και λαχανικά

Juan Vicente Piqueras Salinas – Εγώ στην θέση σου

Εγώ στη θέση σου θα με αγαπούσα, θα τηλεφωνούσα, δεν θα έχανα χρόνο, θα μου έλεγα ναι.   Δεν θα είχα ενδοιασμούς, θα δραπέτευα.   Θα έδινα αυτό που έχεις,

Vladimir Mayakovsky – Ελευθερία έκφρασης

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε και κλέβουν ένα λουλούδι από τον κήπο μας και δε λέμε τίποτα.   Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον περπατούνε στα λουλούδια, σκοτώνουν το σκυλί μας

Mario Benedetti – Η υπεράσπιση της χαράς

Να υπερασπιστούμε τη χαρά σαν να ‘ναι οχυρό να την υπερασπιστούμε από τα σκάνδαλα και τη ρουτίνα από τη μιζέρια και τους μίζερους από τις προσωρινές και οριστικές απουσίες να

Γιώργος Μακρής – Εμείς οι Λίγοι

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης Με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι. Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

Μαρία Πολυδούρη – Δεν καρτερώ το θάνατο..

Δὲ καρτερῶ τὸ θάνατο, εἶνε βαριὰ ἡ ψυχή μου. Δέ μου ταιριάζει ἀγέρωχα νὰ σβήσω, ξαφνικά. Μ᾿ ἔδεσε ἡ μνήμη στὸ ἅρμα της καὶ μὲ τὴν ταραχή μου ξυπνοῦν ὅλα

Paul Verlaine – Ήρθα το δύστυχο ορφανό

Ήρθα το δύστυχο ορφανό προς τους ανθρώπους, τα μάτια μου τα ήμερα μόνο είχα πλούτο εγώ, προς τους ανθρώπους ήρθα, στου μεγάλους τόπους• οι άνθρωποι δε με ηύραν πονηρό. Μεσ’

Ντῖνος Χριστιανόπουλος – Τὸ ἔγκλημα τῆς μοναξιᾶς

Κάθε ποὺ πέφτει ἐπικίνδυνα τὸ βράδυ, ξυπνάει ἡ φωνή σου μέσα μου καὶ μὲ ρημάζει ˙ κι ὅταν ἡ νύχτα ὅλες τὶς γλυκιὲς εἰκόνες διώχνει, προβάλλει ἐντός μου ἡ βρώμικη

Ιάσωνας Σταυράκης – Η πεδιάδα του ορίζοντα

Στη πεδιάδα του ορίζοντα υπάρχει μια παιδική χαρά για όλα εκείνα τα παιδιά που πέθαναν στους πολέμους είτε γιατί δεν ήξεραν τι είναι ο πόλεμος, είτε από λάθος, είτε από

Edgar Allan Poe – Η λίμνη

Ήταν γραφτό, στης νιότης μου το θέρος, Να προτιμώ απ’ όλη τη γη ένα μέρος Που τ’  αγαπούσα όλα και πιο βαθιά — Τόσο ήτανε πλανεύτρα η μοναξιά Μιας άγριας

Suheir Hammad – Τι θα κάνω

Δε θα χορέψω στα τύμπανα του πολέμου σας. Δε θα δανείσω ούτε την ψυχή, ούτε τα κόκκαλά μου στα τύμπανα του πολέμου σας. Δε θα χορέψω στο ρυθμό σας. Τον