Μικρά που έμειναν στο

Category: Ποίηση

Κώστας Καρυωτάκης – Στο Σταυρό

Κι ακλούθησε του Γολγοθά το δρόμο φορώντας αγκαθένιο ένα στεφάνι κι ένα σταυρό σηκώνοντας στον ώμο. Αυτός που ’ρθε να ζήσει, να πεθάνει,   προς την Αλήθεια για ν’ ανοίξει

Edgar Allan Poe – Στη Ζάκυνθο

Από τ’ ωραιότερο λουλούδι, εσύ ανθονήσι, επήρες το γλυκόνομα που σε ομορφαίνει. Πόσες στη θύμησή του, όποιος θα σε αντικρίσει, λαμπρές κι αρμονικές στιγμές δεν ανασταίνει!   Ξυπνούν θωριές ευτυχισμένες

Charles Baudelaire – Μέθα

Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου, ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι,

Ἀντώνης Σαμαράκης – Μην πεις ποτέ σου «είναι αργά»

Μην πεις ποτέ σου «είναι αργά» κι αν χαμηλά έχεις πέσει κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθειά πονέσει. Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει

Κ. Π. Καβάφης – Σημειώματα για τον λόγο

Συχνά παρατηρώ τι λίγη σπουδαιότητα που δίδουν οι άνθρωποι στα λόγια. Ας εξηγηθώ. Ένας απλούς άνθρωπος (με απλούς δεν εννοώ βλαξ: αλλά όχι διακεκριμένος) έχει μιαν ιδέα, κατακρίνει ένα θεσμόν

Κλέων Παράσχος – Τι είναι η ποίηση

[…] Πραγματικά, από τα πιο δύσκολα πράγματα —ίσως και αδύνατο— είναι να ορίσει κανείς την ποίηση, — εννοώ να την ορίσει ακριβώς. Ένα μέσο προσφέρεται για μια τέτοια απόπειρα, το

Γεώργιος Σουρῆς – Ὁ Ῥωμηὸς στὸν Παράδεισο

Θεούλη μου, τί σοῦ ῾λθε νὰ μ᾿ ἁγιάσεις; νομίζεις πῶς θὰ μ᾿ ἔμελλε καθόλου, ἂν ἤθελες κι ἐμένα νὰ κολάσεις καὶ μ᾿ ἔστελνες παρέα τοῦ διαβόλου; Μ᾿ ἀρέσει ὁ Παράδεισος,

T. S. Eliot – Αφιέρωση στην γυναίκα μου

Σ΄αυτήν που οφείλω την πηγαία χαρά Που τις αισθήσεις μου σκιρτά στο ξύπνημά μας Και τον ρυθμό που κυβερνά την ηρεμία του ύπνου μας, Ανάσα ομόηχη   Των εραστών εκείνων

Sergei Yesenin – Επιστολή προς γυναίκα

Θυμάστε, μα βέβαια όλα τα θυμάστε, που έστεκα στον τοίχο, καθώς πηγαινοερχόσασταν στο δωμάτιο νευρικά πετώντας μου κατάμουτρα κάποια σκληρά σας λόγια. Λέγατε: έφτασε η ώρα να χωρίσουμε, γιατί σας

Η απολογία του Βάρναλη στο υπουργείο

Τότε που ήταν καθηγητής στα Μέγαρα Γραμματική της αττικής διαλέκτου (ευκτική, τα εις -μι ρήματα, κατηγορηματική μετοχή, τα μνήμης και λήθης σημαντικά και όλη η ρέστη κόλαση του αρχαίου τυπικού

Charles Baudelaire – Μεθύστε

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος. Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα. Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς

Ερωτικό γράμμα του Νίκου Καββαδία προς την Θεανώ Σουνά

Προς τα τέλη της ζωής του, ο ποιητής ερωτεύτηκε την Θεανώ Σουνά, μια νεαρή φιλόλογο. Αυτή 25 ετών και αυτός 63. Αυτό βέβαια δεν τον εμπόδισε καθόλου να της στέλνει