Μικρά που έμειναν στο

Category: Ποίηση

Juan Vicente Piqueras Salinas – Εγώ στην θέση σου

Εγώ στη θέση σου θα με αγαπούσα, θα τηλεφωνούσα, δεν θα έχανα χρόνο, θα μου έλεγα ναι.   Δεν θα είχα ενδοιασμούς, θα δραπέτευα.   Θα έδινα αυτό που έχεις,

Vladimir Mayakovsky – Ελευθερία έκφρασης

Τη πρώτη νύχτα πλησιάζουνε και κλέβουν ένα λουλούδι από τον κήπο μας και δε λέμε τίποτα.   Τη δεύτερη νύχτα δε κρύβονται πλέον περπατούνε στα λουλούδια, σκοτώνουν το σκυλί μας

Mario Benedetti – Η υπεράσπιση της χαράς

Να υπερασπιστούμε τη χαρά σαν να ‘ναι οχυρό να την υπερασπιστούμε από τα σκάνδαλα και τη ρουτίνα από τη μιζέρια και τους μίζερους από τις προσωρινές και οριστικές απουσίες να

Γιώργος Μακρής – Εμείς οι Λίγοι

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης Με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι. Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας

Μαρία Πολυδούρη – Δεν καρτερώ το θάνατο..

Δὲ καρτερῶ τὸ θάνατο, εἶνε βαριὰ ἡ ψυχή μου. Δέ μου ταιριάζει ἀγέρωχα νὰ σβήσω, ξαφνικά. Μ᾿ ἔδεσε ἡ μνήμη στὸ ἅρμα της καὶ μὲ τὴν ταραχή μου ξυπνοῦν ὅλα

Paul Verlaine – Ήρθα το δύστυχο ορφανό

Ήρθα το δύστυχο ορφανό προς τους ανθρώπους, τα μάτια μου τα ήμερα μόνο είχα πλούτο εγώ, προς τους ανθρώπους ήρθα, στου μεγάλους τόπους• οι άνθρωποι δε με ηύραν πονηρό. Μεσ’

Ντῖνος Χριστιανόπουλος – Τὸ ἔγκλημα τῆς μοναξιᾶς

Κάθε ποὺ πέφτει ἐπικίνδυνα τὸ βράδυ, ξυπνάει ἡ φωνή σου μέσα μου καὶ μὲ ρημάζει ˙ κι ὅταν ἡ νύχτα ὅλες τὶς γλυκιὲς εἰκόνες διώχνει, προβάλλει ἐντός μου ἡ βρώμικη

Ιάσωνας Σταυράκης – Η πεδιάδα του ορίζοντα

Στη πεδιάδα του ορίζοντα υπάρχει μια παιδική χαρά για όλα εκείνα τα παιδιά που πέθαναν στους πολέμους είτε γιατί δεν ήξεραν τι είναι ο πόλεμος, είτε από λάθος, είτε από

Edgar Allan Poe – Η λίμνη

Ήταν γραφτό, στης νιότης μου το θέρος, Να προτιμώ απ’ όλη τη γη ένα μέρος Που τ’  αγαπούσα όλα και πιο βαθιά — Τόσο ήτανε πλανεύτρα η μοναξιά Μιας άγριας

Suheir Hammad – Τι θα κάνω

Δε θα χορέψω στα τύμπανα του πολέμου σας. Δε θα δανείσω ούτε την ψυχή, ούτε τα κόκκαλά μου στα τύμπανα του πολέμου σας. Δε θα χορέψω στο ρυθμό σας. Τον

Λάμπρος Πορφύρας – Τὸ χαμόγελο

Ὡραία γυναῖκα, τὸ τρελλὸ τὸ γέλιο σου διαβαίνει, σὰ μάταιος ἦχος καὶ σκορπᾷ, κι οὔτε μία ἠχὼ ξυπνᾷ στὴν ἀκατάδεχτη καρδιά, ποὺ ἀγάπη τήνε δένει μ᾿ ἀθῶα χαμόγελα βουβά.  

Γεώργιος Δροσίνης – Ὅταν μοῦ λείπῃς

Ὅταν μοῦ λείπῃς, Στὴν πεθαμένη θάλασσα τῆς λύπης Καράβι ἀσάλευτο ἀπομένω Μαρμαρωμένο, Χωρὶς ἀέρα, μὲ ριγμένα τὰ πανιά.   Γύρω ἁπλωμένη ἡ γαληνιὰ Τρομακτική, μεγάλη Καὶ πουθενὰ ἀκρογιάλι…   Ζωῆς