Μικρά που έμειναν στο

Category: Ποίηση

Friedrich Nietzsche – Γιὰ τη φτώχια τοῦ ὑπερπλούτου

Δέκα χρόνια πᾶνε —, δὲ μἔφτανε καμιὰ σταλαγματιά, κανένα ἀγέρι ὑγρούτσικο, καμιὰ δροσιὰ ἀπ’ Ἀγάπη —μιὰ ἄβροχη χώρα… Τόρα παρακαλῶ ἐγὼ τὴ σοφία μου νὰ μὴ γένει φιλάργυρη σ’ αὐτὴ τὴν ξερασιά·

Ναπολέων Λαπαθιώτης – Το απλό παιδί που εγώ αγαπώ…

Τ’ απλό παιδί, που εγώ αγαπώ, δεν έζησε στα πλούτη, δεν έχει τρόπους να φερθεί και μήτε να ντυθεί, – μα ’ναι το πιο καλό παιδί, που μες στην πλάση

Χρήστος Αρμάντο Γκέζος – Οι τρελοί της ομορφιάς

Γράφω γι’ αυτούς που περπατούν μόνο μεσάνυχτα για να μην φαίνονται οι πληγές στα πόδια, γράφω γι’ αυτούς που κάνουν τους άλλους επιβάτες ν’ απορούν γιατί κλαίνε δίχως λόγο στο

Ποίημα του Jack Kerouac για τον Arthur Rimbaud

Αρθούρε! On t’ appela pas Jean! Το 1854 γεννήθηκες βλαστημώντας στη Σαρλβίλ Στρώνοντας έτσι το δρόμο για την αποτρόπαια φονικότητα των Αρδενών. Πώς να μη το σκάσει ο πατέρας σου!

Ο Καζαντζάκης μιλά για τον Καβάφη

Η πιο εξαιρετική πνευματική φυσιογνωμία της Αιγύπτου είναι χωρίς άλλο ο ποιητής Καβάφης. Στο μεσόφωτο του αρχοντικού σπιτιού του, προσπαθούσα να διακρίνω τη μορφή του. Ανάμεσά μας είναι ένα μικρό

Γεωργίος Σουρής – Τω βασιλεί

Κι εγώ, Μεγαλειότατε, ποσώς δεν αμφιβάλλω, πως στο ταξίδι σας αυτό περάσατε καλά, και κρίμα που δεν βρέθηκα κι εγώ εκεί να ψάλλω, και να φωνάξω Ζήτω μας και τράλαλαλαλά.

Μιχάλης Γκανᾶς – Χριστουγεννιάτικη ἱστορία

Κάθεται μόνος καί καθαρίζει τ’ ὅπλο του δίπλα στο τζάκι Κανείς δέ θά’ ρθει καί τό ξέρει, κλεῖσαν οἱ δρόμοι ἀπό το χιόνι, σάν πέρυσι, σαν πρόπερσι, Χριστούγεννα καί πάλι

Ναπολέων Λαπαθιώτης – Το όνειρό μου πέθανε

Το όνειρό μου πέθανε χθες αργά το βράδυ. Μόνος τώρα κι έρημος τι μπορώ να πω; Κι όμως το `ξερε καλά το βαθύ του χάδι πόσο τ’ αγαπώ. Μου κρατούσε

Pablo Neruda – Περί Έρωτος

Απ’ όσα πράγματα έχω δει, μονάχα εσένα θέλω να εξακολουθώ να βλέπω, απ’ ό,τι έχω αγγίξει, μονάχα το δέρμα σου θέλω ν’ αγγίζω: αγαπώ το πορτοκαλένιο γέλιο σου, μ’ αρέσεις

Αφιέρωμα του Ρίτσου στον ξένο τύπο

Στά έβδομηντα χρονιά του o Γιάννης Ρίτσος είναι πάντα ένας από τούς μεγαλύτερους ζώντες ποιητές Κι ακόμα από τούς πιο δραστήριους χρειάζεται κανείς να τον διαβάζει και να τον ξαναδιαβάσει

Χρήστος Αγγελάκος – Περί Έρωτος IV

Έρωτας είναι η καρδιά που χάλασε. Ήσυχα ξεκουρντίζεται η καρδιά, ήσυχα χαλάει. Αρκεί να την αφήσεις στα χέρια των ξένων. Έρωτας είναι το ψέμα, όλα τα ψέματα που είπαμε. Μια

Οδυσσέας Ελύτης – Η μοναξιά

Αυτά που μ’ αρέσουν είναι η μοναξιά μου. Δεν σιμώνει κανένας. Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες, εικόνες παλιές, αλλά φρέσκες ακόμη από τα