Μικρά που έμειναν στο Περιθώριο

Category: Ποίηση

Βασίλης Μιχαηλίδης – Ο Αμολόητος και ο μύθος του Μενήνιου Αγρίππα

Ο Βασίλης Μιχαηλίδης είναι ο εθνικός ποιητής του νησιού μου και ένας από τους πιο αξιόλογους ποιητές του ελληνικού έθνους. Στα νιάτα του έγραψε αρκετά μυλλωμένα τα οποία κυκλοφορούσαν χειρόγραφα

Κωνσταντίνος Καβάφης – Μισή ώρα

Μήτε σε απέκτησα, μήτε θα σε αποκτήσω ποτέ, θαρρώ. Μερικά λόγια, ένα πλησίασμα όπως στο μπαρ προχθές, και τίποτε άλλο. Είναι, δεν λέγω, λύπη. Aλλά εμείς της Τέχνης κάποτε μ’

Charles Baudelaire – Ο μεγάλος αιρετικός της ποίησης

Πρέπει να ήταν στα πρώιμα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής όταν διάβασα Τα άνθη του κακού σε μετάφραση Γιώργη Σημηριώτη. Θυμάμαι ότι με εντυπωσίασαν αλλά χωρίς διάρκεια. Το ποιητικό κλίμα,

Αγγελική Ελευθερίου – Θα ‘ρθεις μια μέρα…

Θα ‘ρθεις μια μέρα που δεν θα σε περιμένω η καρδιά μου θα χτυπάει κανονικά και το κρεβάτι θα ‘ναι άστρωτο η φούστα μου και τα μαλλιά μου θα ‘ναι

Καρυωτακισμός: Ένα φαινόμενο μέσα και έξω από τη λογοτεχνία – Φωτογραφικό άλμπουμ

Έχει κάνει την τύχη του ο όρος «καρυωτακισμός» που συνοδεύει τον Καρυωτάκη, αφού 62 χρόνια μετά το 1935, επιμένει να λέγεται, και θα δούμε τώρα πόσο και σήμερα δοκιμάζεται. Τον

Αλεξάνδρα Επίθετη – Μαλάκας

φαντάσου πως σε λάτρεψα, ξέροντας τι μαλάκας είσαι. φαντάσου πόσο πιο πολύ θα ήμουν δική σου αν μια φορά το είχες παραδεχτεί. φαντάζομαι πως έχουν δίκιο, οι υποτίθεται σπουδαίοι, και

Ναπολέων Λαπαθιώτης – Ἐρωτικό

Καημὸς ἀλήθεια νὰ περνῶ τοῦ ἔρωτα πάλι τὸ στενό, ὥσπου νὰ πέσει ἡ σκοτεινιὰ μιὰ μέρα τοῦ θανάτου… Στενὸ βαθὺ καὶ θλιβερό, ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό, – τί μοῦ

Ντῖνος Χριστιανόπουλος – Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ, ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει; Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος κι ἡ συναλλαγή, ἐκεῖνοι

Τάσος Λειβαδίτης – Tὰ πιὸ ὡραῖα ποιήματα δὲ θὰ γραφτοῦν ποτέ

Κάποτε μιὰ νύχτα θ’ ἀνοίξω τὰ μεγάλα κλειδιὰ τῶν τρένων γιὰ νὰ περάσουν οἱ παλιὲς μέρες οἱ κλειδοῦχοι θὰ ‘χουν πεθάνει, στὶς ράγιες θὰ φυτρώνουν μαργαρίτες ἀπ’ τὰ παιδικά μας

Κώστας Καρυωτάκης – Ὑποθῆκαι

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι θέλουν νὰ πονῆς μποροῦνε μὲ χίλιους τρόπους. Ρίξε τὸ ὅπλο καὶ σωριάσου πρηνής, ὅταν ἀκούσης ἀνθρώπους. Ὅταν ἀκούσης ποδοβολητὰ λύκων, ὁ Θεὸς μαζί σου! Ξαπλώσου χάμου μὲ

Γιάννης Ρίτσος – Σάρκινος λόγος (ΙV)

Τα ποιήματα που έζησα στο σώμα σου σωπαίνοντας, θα μου ζητήσουν, κάποτε, όταν φύγεις, τη φωνή τους. Όμως εγώ δε θα ’χω πια φωνή να τα μιλήσω. Γιατί εσύ συνήθιζες

Κ.Π. Καβάφη – Περιμένοντας τους βαρβάρους – Καταδικάζοντας τη μοιρολατρία

Αν το καβαφικό σύμπαν συγχωνεύει στο κράμα του Έλληνες και αλλοεθνείς, τότε υπάρχουν άραγε εχθροί στο καβαφικό εμείς; Πιθανότατα ναι. Θα μείνω στους εξωτερικούς εχθρούς και θα διερευνήσω αν τελικά