Μικρά που έμειναν στο Περιθώριο

Tag: Ποιήματα που έγιναν τραγούδια

Οδυσσέας Ελύτη – Το παράπονο

Εδώ στου δρόμου τα μισά έφτασε η ώρα να το πω Άλλα είν’ εκείνα που αγαπώ γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα Στ’ αληθινά στα ψεύτικα το λέω και τ’ ομολογώ

Γιάννης Αγγελάκας – Ερωτευμένοι σχιζοφρενείς

Τρέμουν τα πόδια μου το σώμα μου δειλιάζει Κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα δω Με ξεσηκώνεις με χαλάς και μ’ αναγκάζεις Να μπω γυμνός στο ηλεκτρικό σου μακελειό Μυρίζεις

Ντῖνος Χριστιανόπουλος – Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας

Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας ποτὲ δὲ λένε τὴν ἀλήθεια ὁ κόσμος ὑποφέρει καὶ πονᾷ κι ἐσεῖς τὰ ἴδια παραμύθια Τί νὰ τὰ κάνω τὰ τραγούδια σας εἶναι

Θάνος Ανεστόπουλος – Να λέγεσαι Άνθρωπος και Άνθρωπος να ‘σαι,

Να λέγεσαι Άνθρωπος και Άνθρωπος να ‘σαι, μεγάλο είναι. Να διατηρείς καλά μέσα σου το παιδί που υπήρξες τι θαύμα που είναι. Το παιδι που πρώτα φόνευσε μέσα του ένας

Κατερίνα Γώγου – Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ…

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω ποιητής. Μην κλειστώ στο δωμάτιο ν’ αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω. Μην κλείσουν τα ράμματα στις φλέβες μου κι από θολές αναμνήσεις

Γιάννης Αγγελάκας – Θέλω να είμαι η μουσική

Δεν θέλω να μαι ένας ακόμα κρυμμένος θησαυρός ένας ακόμα που φοβήθηκε να σηκωθεί απ’ τον πάτο ούτε με νοιάζει αν θα με πνίξει η φυλακή σου. Δεν θέλω να

Λεία Χατζοπούλου – Καραβία – Σ’ έχω δε σ’ έχω

Σ’ έχω δε σ’ έχω σε κρατώ δε σε κρατώ ελπίζω δεν ελπίζω σε ονειρεύομαι σε πρύμνες καραβιών που μόλις ξεμακραίνουν να μου απλώνεις τα χέρια είσαι δεν είσαι αυτός

Νίκος Καββαδίας – Κι αὐτὸς χαμογελάει…

Γνωρίζω κάποιον κύριο ποὺ ἠλίθιο τὸν νομίζουν, γιατὶ, παράξενα μιλεῖ κι ἕνα μονὸκλ φοράει, γιατὶ, συχνάζει μ᾿ ἄσεμνες καὶ θλιβερὲς γυναῖκες καὶ γιατὶ πάντα ὅτι τοῦ πεῖς αὐτὸς χαμογελάει. Ποὺ

Νίκος Καββαδίας – Mal Du Depart

Στὴν ἀδερφή μου Ζένια Θὰ μείνω πάντα ἰδανικὸς κι ἀνάξιος ἐραστὴς τῶν μακρυσμένων ταξιδιῶν καὶ τῶν γαλάζιων πόντων, καὶ θὰ πεθάνω μία βραδιά, σὰν ὅλες τὶς βραδιές, χωρὶς νὰ σχίσω

Διονύσης Σαββόπουλος – Μέρες καλύτερες θά ᾿ρθοῦν

Μέρες καλύτερες θά ᾿ρθοῦν, τό λέει τό ἔνστικτό μου αὐτό τό κάτι μέσα μου, τό ἐντελῶς δικό μου. Χαράζουνε τά πρόσωπα, τά βλέμματα γλυκαίνουν γιατί ταλαιπωρήθηκαν καί τώρα το μαθαίνουν.

Κική Δημουλά – Επιτύμβιο

Κάθε φιλί που δίνεται, μα κάθε ανεξαιρέτως ένα τοις εκατό αποτελείται από αιωνιότητα κι όλο το άλλο από τον κίνδυνο να ’ναι το τελευταίο. Αλλά και τελευταίο ακόμα πιο φιλί

Μαριανίνα Κριεζή – Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα

Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα. Ο ήλιος μόνο, ο ήλιος ο ζεστός σε χρόνια παιδικά και ξεχασμένα- Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα. Το χάδι στο κορμί, το χάδι στην ψυχή