Tag: Ποιήματα που έγιναν τραγούδια

Καημὸς ἀλήθεια νὰ περνῶ τοῦ ἔρωτα πάλι τὸ στενό, ὥσπου νὰ πέσει ἡ σκοτεινιὰ μιὰ μέρα τοῦ θανάτου… Στενὸ βαθὺ καὶ θλιβερό, ποῦ θὰ θυμᾶμαι γιὰ καιρό, – τί μοῦ

Τὸ παλιό μας τὸ τραγούδι, ποῦ τ᾿ ἀκούγαμε μαζί, τώρα ποὺ χαθῆκαν ὅλα, ποιὸς θὰ τό ῾λεγε νὰ ζεῖ! Ἀπὸ τότε ποὺ ἡ καρδιά μου σ᾿ ἔχασε παντοτινά, δὲ τὸ

Ὡς πότε πιὰ θὰ καρτερῶ νὰ ξαναρθῆς καὶ πάλι σὰν ἀπὸ χρόνους μακρινοὺς καὶ ξένες χῶρες πέρα; Λιγόστεψε ἡ ζωούλα μου καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα, ἀνήμπορη καὶ τρυφερή, σβήνεται

Λυπήσου ἐκείνους ποὺ πονοῦν, βουβὰ κι ἀνώφελα, γιὰ κάτι, καὶ παίρνουν, γιὰ νὰ λησμονοῦν, τῆς ζωῆς κάποιο ἄθλιο μονοπάτι… Λυπήσου αὐτοὺς ποὺ ἔχουν χαθεῖ, μὲς στὴν θλιμμένη ὕπαρξή μας, κι

Ἀπάνω μου ἔχω πάντοτε στὴ ζώνη μου σφιγμένο ἕνα μικρὸ ἀφρικανικὸν ἀτσάλινο μαχαίρι -ὅπως αὐτὰ ποὺ συνηθοῦν καὶ παίζουν οἱ Ἀραπάδες- ποὺ ἀπὸ ἕναν γέρο ἔμπορο τ᾿ ἀγόρασα στ᾿ Ἀλγέρι.

Κύριε, είμαι ένας άθεος! Και είμαι αδερφός του χαρτοπαίχτη, του μπεκρή. Και σάρκα έχω και αίμα. Κι όπως εχώρισες εσύ τα σκότη από το φως έτσι χωρίζω κι αγαπώ-απ΄ το

Το όνειρό μου πέθανε χθες αργά το βράδυ. Μόνος τώρα κι έρημος τι μπορώ να πω; Κι όμως το `ξερε καλά το βαθύ του χάδι πόσο τ’ αγαπώ. Μου κρατούσε

Βρέχει Η Οδός Καλλιδρομίου δεν βράχηκε ποτέ Μόνο από δάκρια πνιγόταν χωρισμένων και απολυμένων Και από σφαίρες… γέλια παιδιών… σιωπές εραστών… Καφέδες και τσιγάρα φοιτητών καφάσια με φρούτα και λαχανικά

Δέν τραγουδῶ, παρά γιατί μ’ ἀγάπησες στά περασμένα χρόνια. Καί σέ ἥλιο, σέ καλοκαιριοῦ προμάντεμα καί σέ βροχή, σέ χιόνια, δέν τραγουδῶ παρά γιατί μ’ ἀγάπησες. Μόνο γιατί μέ κράτησες

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι. Κοντά σου είνε η γαλήνη και το φως. Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη Ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός. Κοντά σου η σιγαλιά σα

Το έτος γέννησης του αμφισβητείται.  Το 1849 λέγουν πολλοί σχολιαστές του, το 1850 υποστηρίζουν οι Κ. Μόντης και Α. Χριστοφίδης και το 1851 όπως έλεγε ο ίδιος. Γονείς του ήταν