Tag: Ποιήματα για τον έρωτα
Ντῖνος Χριστιανόπουλος – Τὸ ἔγκλημα τῆς μοναξιᾶς
Κάθε ποὺ πέφτει ἐπικίνδυνα τὸ βράδυ, ξυπνάει ἡ φωνή σου μέσα μου καὶ μὲ ρημάζει ˙ κι ὅταν ἡ νύχτα ὅλες τὶς γλυκιὲς εἰκόνες διώχνει, προβάλλει ἐντός μου ἡ βρώμικη
Μαρία Πολυδούρη – Μόνο γιατί μ’ αγάπησες
Δέν τραγουδῶ, παρά γιατί μ’ ἀγάπησες στά περασμένα χρόνια. Καί σέ ἥλιο, σέ καλοκαιριοῦ προμάντεμα καί σέ βροχή, σέ χιόνια, δέν τραγουδῶ παρά γιατί μ’ ἀγάπησες. Μόνο γιατί μέ κράτησες
E. E. Cummings – Μου αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το σώμα σου
Mου αρέσει το σώμα μου όταν είναι με το σώμα σου. Τόσο που είναι φρέσκο αυτό το πράγμα. Μύες καλύτεροι, νευρώνες περισσότεροι. μου αρέσει το σώμα σου. μου αρέσει αυτό
Κωστής Παλαμάς – Ἔρθης δὲν ἔρθης
Ἔρθης δὲν ἔρθης, ἐγὼ θὰ σύρω τἀργὰ τὰ πόδια γοργὰ ὡς ἐκεῖ, τὸ κουρασμένο κορμὶ νὰ γείρω στὴν ἔρμη πέτρα τὴ μυστική. Καὶ θὰ προσμένω καὶ θὰ πεθαίνω καὶ θἀνασταίνομαι
Μιχάλης Γκανάς – Προσωπικό
Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή δεν αξίζει τον κόπο. Επειδή σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ ακόμη κι ας
Νίκος Καββαδίας – Ἀγαπάω
Ἀγαπάω τ᾿ ὅτι θλιμμένο στὸν κόσμο. Τὰ θολὰ τὰ ματάκια, τοὺς ἀρρώστους ἀνθρώπους, τὰ ξερὰ γυμνὰ δέντρα καὶ τὰ ἔρημα πάρκα, τὶς νεκρὲς πολιτεῖες, τοὺς τρισκότεινους τόπους. Τοὺς σκυφτοὺς ὁδοιπόρους
Τάσος Λειβαδίτης – Συμφωνία ἄρ. 1
Ὕστερα εἴδαμε πὼς δὲν ἤτανε πρόσωπα μὰ οἱ σιωπηλὲς χειρονομίες τοῦ ἡλιοβασιλέματος… σὰν ἕνας θεὸς ποὺ τὸν ξέχασαν κι ἀπὸ τὸ βάθος τοῦ χρόνου καλοῦσε βοήθεια. Ὁ οὐρανὸς ἀμίλητος καὶ
Μαρία Πολυδούρη – Κοντά σου
Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι. Κοντά σου είνε η γαλήνη και το φως. Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη Ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός. Κοντά σου η σιγαλιά σα
Νίκος Καββαδίας – Οι γάτες των φορτηγών
Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν, που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί, κι αυτή, σαν απ’ τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι, περήφανη στα πόδια τους θα
Βύρων Λεοντάρης – Αυτές οι εκβολές των ματιών σου
… Αυτές οι εκβολές των ματιών σου πνιγμένες μες σε γαλανά συρματοπλέγματα για να μην έρχονται ποτέ ως εμάς τ’ αγκάθια της λύπης σου μα μόνο ο αχνός της λύπης
Philippe Soupault – H αγαπημένη
Η γυναίκα που αγαπώ δεν ξέρει πλέξιμο ξέρει να ονειρεύεται να ονειρεύεται να ονειρεύεται και τα όνειρά της είναι σύννεφα γεμάτα χνούδια φουσκωμένα με ελπίδα πολύχρωμη μέσα στο σούρουπο που
Τάσος Λειβαδίτης – Σὲ περιμένω παντοῦ
Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου, μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου. Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά. Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα,
