Χρειάζεται πολύ θάρρος για να αφήσεις τον εαυτό σου να αγαπηθεί χωρίς επιφυλάξεις. Ένα θάρρος που μοιάζει σχεδόν με ηρωισμό.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν ούτε να δώσουν ούτε να δεχτούν αγάπη, γιατί είναι δειλοί και περήφανοι, γιατί φοβούνται την αποτυχία. Ντρέπονται να παραδοθούν σε έναν άλλον άνθρωπο, και ακόμη περισσότερο να αφεθούν σε αυτόν, γιατί φοβούνται μήπως εκείνος ανακαλύψει το μυστικό τους… το πιο θλιβερό μυστικό κάθε ανθρώπου: ότι χρειάζεται πολλή τρυφερότητα, ότι δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη.
Πιστεύω πως αυτή είναι η αλήθεια. Ή τουλάχιστον αυτό πίστευα για πολύ καιρό, αν και τώρα πια δεν το λέω τόσο κατηγορηματικά, γιατί γερνώ και νιώθω αποτυχημένος.
Σε τι απέτυχα; Αυτό ακριβώς σου λέω. Σε αυτό. Ακριβώς σε αυτό.
Δεν ήμουν αρκετά γενναίος για τη γυναίκα που με αγαπούσε. Δεν ήξερα να δεχτώ την αγάπη της. Ντρεπόμουν. Ίσως και να την περιφρονούσα λίγο, επειδή ήταν διαφορετική από εμένα· μια μικροαστή, με γούστα και ρυθμούς ζωής διαφορετικούς από τους δικούς μου.
Και επιπλέον φοβόμουν για τον εαυτό μου, για την περηφάνια μου. Φοβόμουν να παραδοθώ σε εκείνον τον ευγενή και περίπλοκο εκβιασμό με τον οποίο μου ζητούσαν το δώρο της αγάπης.
Εκείνον τον καιρό δεν ήξερα αυτό που ξέρω σήμερα: πως στη ζωή δεν υπάρχει τίποτε για το οποίο να πρέπει να ντρέπεται κανείς, εκτός από τη δειλία· εκείνη τη δειλία που κάνει τον άνθρωπο ανίκανο να δώσει αισθήματα ή να τολμήσει να τα δεχτεί.
Φωτογραφία: Roberto De Mitri
Απόσπασμα από το βιβλίο του Sándor Márai, Portraits of a Marriage
