Tag: Ποιήση
Νίκος Καββαδίας – Οι γάτες των φορτηγών
Οι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν, που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί, κι αυτή, σαν απ’ τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι, περήφανη στα πόδια τους θα
Arthur Rimbaud – Αυγή
Αγκάλιασα την αυγή του καλοκαιριού. Τίποτε δεν σάλευε ακόμα στη μετώπη των ανακτόρων. Το νερό ήταν νεκρό. Οι κάμποι των ίσκιων δεν άφηναν το δρόμο του δάσους. Περπάτησα, ξυπνώντας τις
Βύρων Λεοντάρης – Βίος
Ένας ο βίος κι αγύριστος κι όλα του αμετάκλητα ό,τι είπαμε και πράξαμε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται μα η μνήμη βολοδέρνει όλο στο κακό. Γιατί ποιος λογαριάζει το καλό ποιος
Rupi Kaur – Θέλω να απολογηθώ
Θέλω να απολογηθώ στις γυναίκες που αποκάλεσα όμορφες πριν τις αποκαλέσω έξυπνες ή γενναίες λυπάμαι που το έκανα να ακούγεται σαν κάτι τόσο απλό όπως αυτό με το οποίο γεννιέσαι.
Ο Charles Baudelaire για τον Edgar Allan Poe
Η πρόοδος κι ο Πόε Ξαναλέω πως μου ‘χει πια γίνει πεποίθηση ότι ο Έντγκαρ Πόε κι η πατρίδα του δεν έζησαν στην ίδια πνευματική στάθμη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι
Βύρων Λεοντάρης – Αυτές οι εκβολές των ματιών σου
… Αυτές οι εκβολές των ματιών σου πνιγμένες μες σε γαλανά συρματοπλέγματα για να μην έρχονται ποτέ ως εμάς τ’ αγκάθια της λύπης σου μα μόνο ο αχνός της λύπης
Philippe Soupault – H αγαπημένη
Η γυναίκα που αγαπώ δεν ξέρει πλέξιμο ξέρει να ονειρεύεται να ονειρεύεται να ονειρεύεται και τα όνειρά της είναι σύννεφα γεμάτα χνούδια φουσκωμένα με ελπίδα πολύχρωμη μέσα στο σούρουπο που
Μιχάλης Κατσαρός – Ἡ διαθήκη μου – Υστερόγραφο
Το ποίημα δημοσιεύτηκε στον Δημοκρατικό Τύπο την 1η Οκτωβρίου 1950. Οι υπεύθυνοι της εφημερίδας φοβούμενοι το νόμο 509 έκοψαν πολλούς στίχους για να μην προκαλέσουν θέματα. Στο ποιητή δεν άρεσε
Edmund Keeley – Η δημοσίευση των ποιημάτων του Καβάφη
Ουσιαστικά ποτέ δε δημοσίεψε τα ποιήματά του – με τη συνηθισμένη έννοια της δημοσίευσης. Νέος, αλλά και μεσόκοπος ακόμα, περιόριζε αυστηρά το αναγνωστικό κοινό του, κι επιπλέον παρουσίασε μόνο ένα
Ελένη Βακαλό – Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος
Θα σας πω πώς έγινε Έτσι είναι η σειρά Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο δρόμο του έναν χτυπημένο Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε Τόσο
Mistral Fréderic – Ο ελληνικός ύμνος
Με την αυγή και η θάλασσα μενεξεδένια λάμπει, και με το φως τα πάντα ξανανιώνουν. Να η άνοιξη γυρίζει, να το χελιδόνι στον Παρθενώνα ξαναχτίζει τη φωλιά του! Πανίερη Αθηνά,
Κώστας Καρυωτάκης – Στο Σταυρό
Κι ακλούθησε του Γολγοθά το δρόμο φορώντας αγκαθένιο ένα στεφάνι κι ένα σταυρό σηκώνοντας στον ώμο. Αυτός που ’ρθε να ζήσει, να πεθάνει, προς την Αλήθεια για ν’ ανοίξει
