Ερωτικό γράμμα του Pablo Neruda στην Matilde Urrutia Cerda
Αγαπημένη μου γυναίκα, υπέφερα όσο έγραφα αυτά τα σονέτα, μου προκαλούσαν πόνο και θλίψη, η ευτυχία όμως που νιώθω τώρα που σ’ τα προσφέρω είναι τεράστια σαν μια σαβάνα. Όταν
John Steinbeck – Woody Guthrie – Τα σταφύλια της οργής
Το πρώτο βιβλίο που μου πήρε δώρο η γυναίκα μου ήταν “Τα σταφύλια της οργής” (The Grapes of Wrath) του John Steinbeck. Τότε, δεν γνώριζα ούτε τον συγγραφέα. Όταν το
Θωμάς Γκόρπας – Ποιοι μας αγαπάνε;
Αυτό το καλοκαίρι ποιος θα το πάρει; Ποιοι μας αγαπάνε; Κλειστό μαγαζί κλειστό μαγαζί της αγάπης. Κι αυτό το καλοκαίρι φέρνει για μένα μπάνια σ’ αχρησιμοποίητες ακρογιαλιές θαλασσινά ναπολιτάνικα φαγιά
Μάρκος Αυρήλιος – Τα εις εαυτόν
Της ανθρώπινης ζωής η διάρκεια όσο μια στιγμή, η ουσία της ρευστή, η αίσθησή της θολή, το σώμα -από τη σύστασή του- έτοιμο να σαπίσει, και η ψυχή ένας στρόβιλος,
Salvador Dalí – Requiem για το Federico García Lorca
Νεκρός, τουφεκισμένος στη Γρανάδα, ο κακοθάνατος ποιητής Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα! Ολέ! Μ’ αυτή την τυπικά σπανιόλικη κραυγή δέχτηκα στο Παρίσι την είδηση για το θάνατο του Λόρκα, του καλύτερου φίλου
Dario Fo – Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω
Σ’ έναν καπιταλιστή δεν πρέπει ποτέ να λες: «αχ, σας παρακαλώ, θα μπορούσατε λιγάκι να μου κάνετε λίγο χώρο ν’ αναπνεύσω κι εγώ; θα μπορούσατε να είστε λίγο πιο καλός,
Octavio Paz – Καθένας έχει τον παράδεισο που του αξίζει
Εσείς τι λέτε πιο εύκολα στη ζωή σας: το «ναι» ή το «όχι»; «Το “όχι”. Το διαπιστώσατε νομίζω και εσείς εμπράκτως. Για να σας πω αυτό το “ναι”, για μια
Μαρία Πολυδούρη – Κοντά σου
Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι. Κοντά σου είνε η γαλήνη και το φως. Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη Ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός. Κοντά σου η σιγαλιά σα
Charles Baudelaire – Η απήχησή του στην Ελλάδα
Θα καταφύγω στον Αλμπέρ Τιμπωντέ. Διακρίνει τέσσερα χαρακτηριστικά σημεία που κυριαρχούν σ’ όλο το έργο του Μπωντλαίρ. Θα τα εξετάσουμε. Το πρώτο χαρακτηριστικό σημείο είναι ο εσωτερικός χριστιανισμός του. Κάτι δηλαδή που
Charles Bukowski – Οι δεινόσαυροι, εμείς
γεννημένοι έτσινα είμαστε έτσικαθώς τα ασβεστωμένα πρόσωπα χαμογελούνκαθώς ο κ.Θάνατος γελάκαθώς οι ανελκυστήρες κόβονταικαθώς τα πολιτικά τοπία διαλύονταικαθώς το αγόρι στο σουπερμάρκετ έχει πτυχίο πανεπιστημίουκαθώς τα μολυσμένα ψάρια ξεστομίζουν τις
Émile Zola – Ένα κλουβί άγριων θηρίων
Κάποιο πρωί , ένα Λιοντάρι και μία Ύαινα του Ζωολογικού Κήπου κατόρθωσαν ν’ ανοίξουν την πόρτα του κλουβιού, που δεν ήταν καλά σφαλισμένη. Το πρωινό εκείνο ήταν λευκό κι ένας
Georges Sari – Για την ζωή
Η Ζωή θέλει να την αγαπάνε. Να την αγαπάνε χωρίς παζαρέματα, πολύ και αλογάριαστα. Μικρή κατάλαβε πως για να τα καταφέρει, έπρεπε πρώτα ν’ αγαπήσει αυτή τους ανθρώπους. Αγαπούσε όπως
