Νίκος Εγγονόπουλος – Δυσκολία
ευτύχησα ―κατά τον ρουν της ζωής μου― να γνωρίσω πλήθος ανθρώπων τέλειων όσο κι αλάνθαστων ίσως τώρα να ήσανε κάπως υπέρ το δέον αυστηροί ίσως ―πώς ναν το πω―
Albert Camus – Η αξιοπρέπεια της εργασίας
Γίνεται πολύς λόγος σήμερα για την αξιοπρέπεια της εργασίας, για την αναγκαιότητά της. […] Αλλά πρόκειται για απάτη. Αξιοπρέπεια εργασίας υπάρχει μόνο στην εργασία που κάποιος αποδέχτηκε δίχως να τον
Brassaï – Η νυκτερινή ζωή του Παρισιού – Μικρό Βιογραφικό – Φωτογραφικό άλμπουμ
Ο Gyula Halász, διάσημος με το ψευδώνυμο Brassaï, ήταν Ούγγρος φωτογράφος που γεννήθηκε στις 09 Σεπτεμβρίου 1899. Νεαρός σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ουγγρική σχολή Καλών Τεχνών Το 1920 μετακόμισε
Raymond Carver – Το Ψέμα
«Είναι ψέμα», είπε η γυναίκα μου. «Πως μπόρεσες να πιστέψεις κάτι τέτοιο; Ζηλεύει, αυτό είναι όλο.» Τίναξε το κεφάλι της και κάρφωσε πάνω μου τη ματιά της επίμονα. Δεν είχε
Emily Brontë – Ανεμοδαρμένα Ύψη
Κάθριν «Αν τα πάντα εξαφανιζόντουσαν και αυτός παρέμενε, θα μπορούσα να συνεχίσω να υπάρχω. Και αν όλα τα υπόλοιπα υπήρχαν και αυτός χανόταν, τότε το σύμπαν θα ήταν ξένο για
Henry Miller – Εντυπώσεις από την Ελλάδα
Ελευσίνα: ο φίλος μου ο Γκίκας μού δείχνει τα ερείπια στο σκοτάδι, ανάβοντας σπίρτα για να με ξεναγήσει στα μυστηριακά σύμβολα σμιλεμένα σε πέτρες. Το να βρεις την Ελλάδα σκοτεινή
John Berryman – Ονειρικό Τραγούδι 14
Η ζωή, φίλοι, είναι βαρετή. Αυτό δεν πρέπει να το λέμε. στο κάτω κάτω, ο ουρανός λάμπει, η απέραντη θάλασσα επιθυμεί, εμείς οι ίδιοι λάμπουμε κι επιθυμούμε, κι επιπλέον η
Ν. Βαλαωρίτης – Γνώθι σεαυτόν
Ήμουνα τότες – ζούσα σε μία διαρκή μέθη – μια κραιπάλη φαντασιώσεων σ’ έναν ανανεούμενο ενθουσιασμό -ήμουνα ακατάβλητος. Με το τίποτα άναβα, έπεφτα σε μία κατάσταση έκστασης, που μόνο με
Jack Kerouac – Οι λογοτέχνες γίνονται ή γεννιούνται;
Οι λογοτέχνες γίνονται, γιατί καθένας που δεν είναι αγράμματος μπορεί να γράψει: όμως οι ιδιοφυίες της τέχνης του λόγου όπως ο Μέλβιλ, ο Ουίτμαν ή ο Θορό γεννιούνται. Ας εξετάσουμε
Παναγής Σκουζές – Στα χρόνια της βιοπάλης
Έτζι, με έβγαλεν από το σχολείο, ηξεύροντας να γράφω μόνον, καθώς και βλέπετε τα παρόντα γράμματα, και με συμφώνησε το χρόνο διά γρόσια πέντε και να με ταγίζει ο πατέρας
Leo Tolstoy – O παππούς και το εγγονάκι
Ο παππούς είχε γεράσει πολύ. Τα πόδια του δεν τον πήγαιναν, τα μάτια του δεν έβλεπαν, τ’ αυτιά του δεν άκουγαν. Δόντια δεν είχε. Κι όταν έτρωγε, του χυνόταν το
Juan Rulfo – Η πεδιάδα στις φλόγες
Κι εγώ ποτέ δεν είχα νοιώσει πόσο μπορεί η ζωή να είναι αργή κι ανέλπιδη, όταν κανείς βαδίζει ανάμεσα σ’ ένα πλήθος ανθρώπους. Είμαστε σαν ένας σωρός σκουλήκια μπερδεμένα κάτω
