Βασίλης Ραφαηλίδης – Η εντιμότητα του δικαστή
Υπάρχουν λοιπόν και παρανομούντες δικαστές, ακριβώς όμοιοι με τους παράνομους που δικάζουν. O παράνομος μπορεί να επικαλεστεί σαν ελαφρυντικό την ψυχολογική σύγχυση. Ο δικαστής που παρανομεί τι μπορεί να επικαλεστεί
Κωστής Αργυριάδης – Ο δρόμος για τη θάλασσα του βορρά
Στη Στέλλα, στον εκλιπόντα Θάνο […] Μαζί θα σαλπάρουμε προς την παγωμένη θάλασσα του Βορρά στη βροχή θα μας θάψουν μια μέρα με βροχή. […] Το σώμα μου: σκοτάδι και
Παύλος Ανδρέου – Ψηφιακά μεταξύ μας
Αφού ψαχνόμαστε σε άγνωστες συχνότητες γιατί θιγόμαστε τόσο εύκολα; Ας ηθικολογήσουμε στο ισοζύγιο των απόντων καθρεφτών. Εξεγέρσεις στα δίκτυα της προσποιητής ευαισθησίας ανταλλάσσουν δεδομένα με μια απλή κίνηση δακτύλου. Συμπυκνώνουμε
Charles Baudelaire – Ο εχθρός
Μια μαύρη καταιγίδα υπήρξε η νιότη μου, ένα βράδυ Διαρκές· καμμιά φορά τη σκίζαν ήλιοι λαμπεροί· Βροχές-βροντές τη χάλασαν, την έκαναν ρημάδι· Στον κήπο μου έχουν λίγοι μείνει πια ώριμοι
Μ. Καραγάτσης – Το χαμένο νησί
Και τότε είδα, και τότε ένιωσα-καθώς ο ήλιος του απομεσήμερου έγυρε κουρασμένος στο δρόμο της νυχτός-πως κύλησαν ανόητα τα χρόνια τα τριανταοχτώ , πως σπαταλήθηκαν δίχως λογισμό και κρίση, δίχως
Ηλίας Πετρόπουλος – Λόγος επικήδειος διά τα παλαιά άγνωστα ρεμπέτικα τραγούδια
Λόγος επικήδειος διά τα παλαιά άγνωστα ρεμπέτικα τραγούδια, αλλά συγχρόνως και ελεγεία εις ανάμνησιν της ομορφιάς μιας γυναίκας εξαιρετικώς αγαπηθείσης. Καλούνται ρεμπέτικα τραγούδια τα άσματα των πληγωμένων, απλών, αγνών και
Μενέλαος Λουντέμης – Ερωτικό
Ήρθε. Και φώτισε την καταπακτή μου. Κι’ έγινε φως. Ήταν ο ουρανός; Δεν ξέρω. Ένα μόνο ξέρω Πως έχασα τη γη. Ήρθε. Και ξοπίσω της έτρεχαν ξυπόλυτες Ένα κοπάδι ξέπλεκες
Το ψέμα είναι ευκολότερο από την αλήθεια
Πιστεύεις ότι έχω όρεξη να παραδεχθώ αυτά που ήδη διαισθάνομαι; Ξέρεις τι συνέπειες θα είχε για εμένα να παραδεχθώ ότι το ταίρι μου έχει εραστή/ερωμένη; Άσ’ τα, άνθρωπέ μου, άσ’
Ο άσεμνος πίνακας του Manet και η σημασία του – Μικρό ιστορικό
Όταν ο Manet παρουσίασε το Le Déjeuner sur l’herbe [Πρόγευμα στη Χλόη] το 1863, σόκαρε τον καλλιτεχνικό κόσμο της Γαλλίας. Κανείς δεν ανέμενε να δει κάτι τέτοιο. Ο πίνακας απεικόνιζε
μιχάλης μαυροθέρης – Ε, και;
Κάθομαι χαμαί οκλαδόν ώρες ακούω Καρρά και τάχα κάμνω πως γράφω στο κομπιούτερ μα σε σκέφτομαι κι είναι τόσο τρελό, τρελό συναίσθημα που τα πόδια
