Browsing Category

Περί ανέμων γράφω

Νιώθεις ότι έρχονται Χριστούγεννα;

Πάνε χρόνια που τα Χριστούγεννα περνούν χωρίς να νιώσω τίποτα και αυτό είναι λυπηρές, γιατί τα Χριστούγεννα είναι μέρες αγάπης, χαράς, ανεξαρτήτως θρησκείας. Δεν είναι ανάγκη να είσαι χριστιανός για να νιώσεις πως οι συγκεκριμένες μέρες απλώνουν στον κόσμο όμορφα συναισθήματα.

Δυστυχώς, εγώ δεν το νιώθω εδώ και κάποια χρόνια, έτσι κάθε χρόνο, τέτοια περίοδο, αναζητώ πάντα ένα σημάδι που θα μου δείξει ότι όντως ήρθαν τα Χριστούγεννα, κάτι που θα με σημαδέψει και θα με ξυπνήσει από τον λήθαργο που ζω.

Continue Reading

Αγαπάς τον τόπο σου;

Τις προάλλες είχα τα γενέθλια μου και είχα πάει στον φούρνο της γειτονιάς, για να πάρω κάποια κεραστικά.
Η κοπέλα που με εξυπηρετούσε μιλούσε άπταιστα τα ελληνικά αλλά με μια ιδιαίτερη προφορά που παρέπεμπε σε γαλλόφωνες χώρες. Όπως κάνω συνήθως, με όλους τους ξένους που συναντώ, την έπιασα κουβέντα.
* Από πού κατάγεστε, αν επιτρέπετε; (είπα με χαμογελώ).Continue Reading

Black Friday

Μόνο για σήμερα

– Με 10 ευρώ πλήρης σίτιση ενός παιδιού.

– Με 5 ευρώ πλήρης ένδυση ενός παιδιού.

– Με 1 ευρώ εμβολιασμός ενός παιδιού.

Μεγάλες προσφορές, τρέξτε να προλάβετε.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεως θα τηρηθεί αυστηρά η σειρά προτεραιότητας.

*Μην ξεχνάς ότι μπορείς να ταΐσεις μια οικογένεια στην Αφρική μόνο με τα σκουπίδια που πετάς καθημερινά

Ειδικές ευχαριστίες

Μετά από 4 χρόνια το ιστολόγιο μας απέκτησε την δική του (μόνιμη) κατοικία, κάτι που ήθελα να κάνω προ πολλού αλλά για πολλούς λόγους δεν κατάφερνα να το υλοποιήσω.

Ήθελα σήμερα να κάνω μια μικρή ανασκόπηση, όχι για το ιστολόγιο αλλά για όλους εκείνους τους ανθρώπους που με βοήθησαν, έμμεσα ή άμεσα, δίνοντας μου δύναμη, κουράγιο και κίνητρο να συνεχίσω να γράφω το Περιθώριο.

Continue Reading

Η αθωότητα των παιδιών

Περίμεναν πως και πώς να σχολάσουν από τις δουλείες τους για να πάνε σπίτι να δουν τα μικρά τους. Ήταν πολύ σημαντική μέρα για τα τρίδυμα του Σάββα και της Ελισάβετ γιατί τα παιδιά τους θα πήγαιναν για πρώτη μέρα σχολείο!

Όταν ήρθαν σπίτι, τα παιδάκια ήταν κατενθουσιασμένα!!

– Πως σας φάνηκε το σχολείο;

Continue Reading

Έτσι ήταν οι τζαιροί τότες

– Ά-γιαγιά, εδούλευκες που ήσουν μιτσιά ή εμίνησκες έσσω με την μάνα σου;

– Όϊ αγάπη μου, εν εδουλέφκα. Τότες οι γενέτζιες εμινίσκαν έσσω. Μετά που ήθελε ο παππού σου βοήθεια στα παναήρκα επήενα μαζί του να του τανίσω. Έντζαι ‘δούλεψα ποττέ μου αλλού, εκτός που πηέναμε με άλλες κορούες, κάποτε τα καλοτζαίρκα, στες πατάτες.

Continue Reading

Εζήτησεν ως προίκα εκατόν ππιριλιά

Ένα πρωτότυπο δια τα Κυπριακά χρονικά επεισόδιον απασχολεί τας τελευταίας ημέρας τους κατοίκους του χωριού Κλήρου της επαρχίας Λευκωσίας: Οι αρραβώνες δύο ανήλικων, του μνηστήρος 11 ετών και της μνηστής 13 ετών.

Επειδή είναι ανήλικοι, οι αρραβώνες δεν ηυλογήθηκαν υπό της εκκλησίας αλλά κατεχωρήθησαν τα ονόματα εις τα βιβλία του Μουκτάρου και εδεσμεύθησαν δια συμβολαίου. Όταν ο νεαρός μνηστήρ, ηρωτήθη τι απαιτήσεις έχει από την εκλεκτήν του εζήτησε “μονόν 100 ππιριλιά!”.

Continue Reading

Γάμα τα ρε, εμαύρινε η ψυσιή μου

Μίλησα χθες, μετά από πάρα πολύ καιρό, με τον συμφοιτητή μου τον Κωνσταντίνο. Το θέμα βέβαια δεν ήταν άλλο από τις πυρκαγιές. Μου είπε “γάμα τα ρε, εμαύρινε η ψυσιή μου…”. Μα πώς να μην γίνει κατάμαυρη με αυτά που βλέπουμε και ζούμε. Αλήθεια, πώς να μην γίνει;

Στην Κύπρο συνηθίζουμε να λέμε ότι ο θάνατος με τους πολλούς εν γλυτζιής… Μα είναι γλυτζιής αυτός ο θάνατος που βλέπουμε. Υπάρχει έστω και κάτι το θετικό, κάτι το ελαφρυντικό σ’ όλα αυτά που είδαμε και ακούσαμε; Αν όντως αληθεύουν οι φήμες  στο διαδίκτυο, ότι οι πυρκαγιές είναι σκόπιμες, για να κοπούν οικόπεδα και να χτιστούν σπίτια ή για να γίνει το ορυχείο, έχουμε αποτύχει σαν άνθρωποι, σαν γένος. Δεν αξίζει να πατάμε το ιερό χώμα της Μητέρας Γης. Είμαστε άξιοι της τύχης μας. Ότι τζαι να μας κάμουν χαλάλι μας.

Continue Reading

Η ζωή

Στην ζωή άλλοι πάνε και άλλοι έρχονται.

Αυτός είναι ο κύκλος της ζωής που ακούς κάποτε.

Φτάνει να πηγαινοερχόμαστε αγαπημένοι.

Καλή σας μέρα!

Το πατέρα σου τον θυμάσαι καθόλου;

Το πατέρα σου τον θυμάσαι καθόλου ή τον ξέχασες από τότε που πέθανε; Δεν λέω, είχε τα λάθη του, τις ιδιοτροπίες του, τους θυμούς του αλλά σας αγαπούσε. Όλη μέρα δούλευε για ένα καλύτερο μέλλον των παιδιών τους. Μου έλεγε συνέχεια ότι δεν ήθελε να μείνουν στραβά σαν εκείνον…

Το ξέρω ότι τον ήθελες να είναι περισσότερο στο σπίτι, παρά να γυρίζει τις γειτονιές για να πουλήσει ένα – δύο ψάρια, αλλά δεν γινόταν. Η οικογένεια χρειαζόταν τα λεφτά. Νομίζεις του άρεσε να είναι μακριά από τα παιδιά του; Για τέτοιο άνθρωπο τον είχες;

Continue Reading