Browsing Category

Περί ανέμων γράφω

Στην κηδεία του Κωστή Παλαμά

Στην κηδεία του μεγάλου μας Παλαμά όλος ο εξασθενημένος λαός, σαν πείσμα της αλύγιστης συνείδησης, κάτι σαν αυτό της δικτατορίας με το Γέρο της Δημοκρατίας. Όλοι οι θεατρικοί σπουδαστές ρίχνουμε από ένα μπουκετάκι βιολέτες. Ο Γερμανός Διοικητής της Αθήνας καταθέτει ένα στεφάνι: “Deutschland zu Palamas”. Ο λογοτέχνης Κατσίμπαλης και ο συγγραφέας Δ. Γιαννουκάκης αρχίζουν να ψελλίζουν τον Εθνικό μας Ύμνο. Ακουλουθούμε όλοι βροντόφωνα. Αναταραχή στους γύρω μισθοφόρους ντυμένους ανίερα τσολιάδες. Ο Γερμανός τούς σταμάτησε με μια διαταγή του χεριού και στέκεται κι αυτός προσοχή. Για ένα λεπτό λευτερώθηκε η Ελλάδα.

Continue Reading

Παιχνίδια του μυαλού

Βγήκε από το φαρμακείο γρήγορα και κατευθύνθηκε στο περίπτερο. Έπαιρνε βαθιές ανάσες και ψιθύριζε διάφορα.

– 50 σεντ, αρχηγέ μου.

– Δώσμου τζαι ένα Marlboro, κότσιηνο.

– Μα πάλε άλλαξες μάρκα ρε;

– Ερώτησες με τζαι εχτές τζαι εν σου απάντησα… έννεν που το ππυριλί σου.

Βγήκε από το περίπτερο και πήγε στο αυτοκίνητο του. Πήρε 2 χάπια και έμεινε λίγο με τα μάτια κλειστά. Μετά από 2-3 λεπτά έβαλε μπρος τ’ αυτοκίνητο και έφυγε. Πήγε σπίτι του.Continue Reading

Συνομιλία του Albert Einstein με τον Charlie Chaplin

Albert Einstein: Σε θαυμάζω που δεν λες λέξη και όλοι σε καταλαβαίνουν.

Charlie Chaplin: Είναι αλήθεια, αλλά η δόξα σου είναι μεγαλύτερη, αφού όλοι σε θαυμάζουν και κανείς δεν καταλαβαίνει τι λες!

Η συνομιλία έγινε τον Ιανουάριο του 1931 στην πρεμιέρα της ταινίας City Lights

Ευτυχία

Ο γάμος δεν θα σου φέρει ευτυχία αμέσως.

Είναι λάθος να το πιστεύεις αυτό.

Η ευτυχία δεν είναι κάτι που περιμένεις,

είναι κάτι που εσύ φτιάχνεις…

 

Ταινία: Late Spring (Ιαπωνική παραγωγή)

Χρονολογία: 1949

 

Φώναξε

Υπάρχει ακόμα κάτι που θα ήθελα να πω,

οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι, σαν τα πουλιά και τις μέλισσες.

Προτιμούμε να πεθάνουμε στα πόδια μας,

παρά να ζούμε γονατιστοί.

Φώναξε,

είμαι μαύρος και είμαι περήφανος.

 

Καλλιτέχνης: James Brown

Τραγούδι: Say It Loud – I’m Black and I’m Proud

Άλμπουμ: A Soulful Christmas

Χρονολογία: 1968

Τα τραγούδια που έλεγα εγώ

Ούτως ή άλλως δεν είχα κανένα τραγούδι στο ρεπερτόριο μου για το εμπορικό ραδιόφωνο. Τα τραγούδια για διεφθαρμένους λαθρέμπορους, ουίσκι, για μανάδες που πνίγουν τα ίδια τους τα παιδιά, για Cadillac που καίνε το γαλόνι στα πέντε μίλια, για πλημμύρες, για εμπρησμούς στα γραφεία των συνδικάτων, για το ζοφερό σκοτάδι και τα πτώματα στο βυθό ποταμών, δεν έκαναν για του φίλους του ραδιοφώνου. Τα folk τραγούδια που έλεγα εγώ δεν είχαν τίποτα ξένοιαστο. Δεν ήταν φιλικά και μελιστάλαχτα. Δεν ήταν σαν τα κύματα που γλείφουν απαλά την ακτή. Με λίγα λόγια, δεν ήταν εμπορικά. Κι όχι μόνο αυτό, το ύφος μου ήταν πολύ αλλοπρόσαλλο για να ταξινομηθεί στο ραδιόφωνο και για μένα τα τραγούδια ήταν πιο σημαντικά από την ανάλαφρη ψυχαγωγία. Ήταν ο δάσκαλος μου κι ο οδηγός μου σε μια διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας, σε μιαν άλλη πολιτεία, σε μια απελευθερωμένη πολιτεία. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο ιστορικός της μουσικής Greil Marcus θα την αποκαλούσε “αόρατη πολιτεία”.

Continue Reading

Ο Γιώρκος από το Μπαγκλαντές

Τηλεφωνά από το Μπαγκλαντές στον πρώην μάστρο του:

– «Μάστρο, είδα στις ειδήσεις πως έχει πολλύν πρόβλημα στην Κύπρο. Αν συνεχίσει έτσι και εν έχεις δουλειά, να έρτεις Μπαγκλαντές να δουλέψεις σε μένα. Πάει καλά η δουλειά που άνοιξα δαμέ».

 – «Να ’σαι καλά, ρε Γιώρκο, με συγκίνησες μόνο και μόνο που με σκέφτηκες».

Continue Reading

Μάνα

Αυτή που δεν έχει τίποτα μα στα δίνει όλα,

που σε προστατεύει απ’ όλους

που σε φυλάει σαν κόρη οφθαλμού

που σε κατανοεί πάντα

που νοιάζεται για όλα όσα σε αφορούν

που σ’ αγαπά πιο πάνω από τον εαυτό της

που πεθαίνει καθημερινά για ‘σένα.

 

Φωτογραφία: Αγνώστου ταυτότητας – 1915

Χρόνια πολλά σ’ όλες τις μάνες.

Ότι πιο πολύτιμο έχουν τα παιδιά