Browsing Category

Περί ανέμων γράφω

Ειδικές ευχαριστίες

Μετά από 4 χρόνια το ιστολόγιο μας απέκτησε την δική του (μόνιμη) κατοικία, κάτι που ήθελα να κάνω προ πολλού αλλά για πολλούς λόγους δεν κατάφερνα να το υλοποιήσω.

Ήθελα σήμερα να κάνω μια μικρή ανασκόπηση, όχι για το ιστολόγιο αλλά για όλους εκείνους τους ανθρώπους που με βοήθησαν, έμμεσα ή άμεσα, δίνοντας μου δύναμη, κουράγιο και κίνητρο να συνεχίσω να γράφω το Περιθώριο.

Continue Reading

Η αθωότητα των παιδιών

Περίμεναν πως και πώς να σχολάσουν από τις δουλείες τους για να πάνε σπίτι να δουν τα μικρά τους. Ήταν πολύ σημαντική μέρα για τα τρίδυμα του Σάββα και της Ελισάβετ γιατί τα παιδιά τους θα πήγαιναν για πρώτη μέρα σχολείο!

Όταν ήρθαν σπίτι, τα παιδάκια ήταν κατενθουσιασμένα!!

– Πως σας φάνηκε το σχολείο;

Continue Reading

Έτσι ήταν οι τζαιροί τότες

– Ά-γιαγιά, εδούλευκες που ήσουν μιτσιά ή εμίνησκες έσσω με την μάνα σου;

– Όϊ αγάπη μου, εν εδουλέφκα. Τότες οι γενέτζιες εμινίσκαν έσσω. Μετά που ήθελε ο παππού σου βοήθεια στα παναήρκα επήενα μαζί του να του τανίσω. Έντζαι ‘δούλεψα ποττέ μου αλλού, εκτός που πηέναμε με άλλες κορούες, κάποτε τα καλοτζαίρκα, στες πατάτες.

Continue Reading

Εζήτησεν ως προίκα εκατόν ππιριλιά

Ένα πρωτότυπο δια τα Κυπριακά χρονικά επεισόδιον απασχολεί τας τελευταίας ημέρας τους κατοίκους του χωριού Κλήρου της επαρχίας Λευκωσίας: Οι αρραβώνες δύο ανήλικων, του μνηστήρος 11 ετών και της μνηστής 13 ετών.

Επειδή είναι ανήλικοι, οι αρραβώνες δεν ηυλογήθηκαν υπό της εκκλησίας αλλά κατεχωρήθησαν τα ονόματα εις τα βιβλία του Μουκτάρου και εδεσμεύθησαν δια συμβολαίου. Όταν ο νεαρός μνηστήρ, ηρωτήθη τι απαιτήσεις έχει από την εκλεκτήν του εζήτησε “μονόν 100 ππιριλιά!”.

Continue Reading

Γάμα τα ρε, εμαύρινε η ψυσιή μου

Μίλησα χθες, μετά από πάρα πολύ καιρό, με τον συμφοιτητή μου τον Κωνσταντίνο. Το θέμα βέβαια δεν ήταν άλλο από τις πυρκαγιές. Μου είπε “γάμα τα ρε, εμαύρινε η ψυσιή μου…”. Μα πώς να μην γίνει κατάμαυρη με αυτά που βλέπουμε και ζούμε. Αλήθεια, πώς να μην γίνει;

Στην Κύπρο συνηθίζουμε να λέμε ότι ο θάνατος με τους πολλούς εν γλυτζιής… Μα είναι γλυτζιής αυτός ο θάνατος που βλέπουμε. Υπάρχει έστω και κάτι το θετικό, κάτι το ελαφρυντικό σ’ όλα αυτά που είδαμε και ακούσαμε; Αν όντως αληθεύουν οι φήμες  στο διαδίκτυο, ότι οι πυρκαγιές είναι σκόπιμες, για να κοπούν οικόπεδα και να χτιστούν σπίτια ή για να γίνει το ορυχείο, έχουμε αποτύχει σαν άνθρωποι, σαν γένος. Δεν αξίζει να πατάμε το ιερό χώμα της Μητέρας Γης. Είμαστε άξιοι της τύχης μας. Ότι τζαι να μας κάμουν χαλάλι μας.

Continue Reading

Η ζωή

Στην ζωή άλλοι πάνε και άλλοι έρχονται.

Αυτός είναι ο κύκλος της ζωής που ακούς κάποτε.

Φτάνει να πηγαινοερχόμαστε αγαπημένοι.

Καλή σας μέρα!

Το πατέρα σου τον θυμάσαι καθόλου;

Το πατέρα σου τον θυμάσαι καθόλου ή τον ξέχασες από τότε που πέθανε; Δεν λέω, είχε τα λάθη του, τις ιδιοτροπίες του, τους θυμούς του αλλά σας αγαπούσε. Όλη μέρα δούλευε για ένα καλύτερο μέλλον των παιδιών τους. Μου έλεγε συνέχεια ότι δεν ήθελε να μείνουν στραβά σαν εκείνον…

Το ξέρω ότι τον ήθελες να είναι περισσότερο στο σπίτι, παρά να γυρίζει τις γειτονιές για να πουλήσει ένα – δύο ψάρια, αλλά δεν γινόταν. Η οικογένεια χρειαζόταν τα λεφτά. Νομίζεις του άρεσε να είναι μακριά από τα παιδιά του; Για τέτοιο άνθρωπο τον είχες;

Continue Reading

Ποτέ μου

87b582732b8600814894c33c3432fb3d.jpg

Ποτέ μου δεν παραπονέθηκα
Για τίποτα
Ούτε γιατί δεν είχα παπούτσια
Ούτε γιατί γυάλιζα τα παπούτσια των άλλων
Το μόνο που μου έλειπε, ήταν εκείνο που με γέμιζε
Η αγάπη,
Αυτή που έδινα,
Αυτή που μου έδιναν
Τα υπόλοιπα τα ονόμαζα ζωή
Έτσι δεν είναι η ζωή;

*Φωτογραφία: David Seymour – 1948

Πάνε χρόνια

Πάνε χρόνια που νιώθω κενός, άδειος
Η μοναξιά με σκότωσε, με διάλυσε
Γυρνάω στους δρόμους μόνος
Χωρίς λόγο και αφορμή,
Περιμένω τα παιδιά στην αλάνα
Να τα δω να παίζουν, να χαμογελούν
Χωρίς λόγο και αφορμή,
Είναι το μόνο που με κρατά ακόμη
Είναι το μόνο που με γεμίζει

Η αδερφή

Θυμάμαι έφευγαν οι γονείς μας και με άφηναν μαζί της.
Η αδερφή μου ήταν η μάνα μου όταν αυτή δεν ήταν παρών.
Με πρόσεχε, με τάιζε, με αγκάλιαζε όταν έκλαιγα, με συμβούλευε, με αγαπούσε λες και ήμουν δικό της παιδί.
Με νοιαζόταν πολύ περισσότερο απ’ ότι εγώ εκείνη.
Και σκέψου, ούτε 2 χρόνια δεν ήταν μεγαλύτερη μου.
Continue Reading