Browsing Category

Ιστορία

Μίκης Θεοδωράκης – Περιστατικό από τα μαθητικά του χρόνια

Στο παρακάτω απόσπασμα ο Μίκης Θεοδωράκης αφηγείται ένα περιστατικό από τα μαθητικά του χρόνια, στην Τρίπολι, κατά την διάρκεια της κατοχής.

Προέρχεται από το βιβλίο “Οι δρόμοι του αρχαγγέλου”, όπου Θεοδωράκης αυτοβιογραφείται.

Στην τάξη μας, οι μαθητές είχαν χωριστεί σε τρεις κατηγορίες. Στην πρώτη ήταν αυτοί που πεινούσαν και λιποθυμούσαν πάνω στο θρανίο. Στη δεύτερη αυτοί που πεινούσαν χωρίς να λιποθυμούν. Και στην τρίτη, αυτοί που τρώγανε όσο ποτέ στη ζωή τους, γιατί οι πατεράδες τους ήταν αγρότες, μαυραγορίτες ή και τα δύο. Εμείς οι πεινασμένοι, της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, αποφασίσαμε να βάλουμε τέρμα σ’ αυτήν την κατάσταση. Οργανωθήκαμε και μια μέρα ανακοινώσαμε στην τάξη ότι είναι απαράδεκτο οι μισοί να παχαίνουν και οι μισοί να πεθαίνουν της πείνας. Οι χωριάτες έβαλαν τις φωνές. Είχαν και τον αέρα που τους έδινε η σωματική τους ευρωστία. Όμως εμείς ήμαστε οι περισσότεροι και οι αποφασισμένοι για όλα. Είπαμε: “Δεν μπαίνει κανείς στην τάξη, αν δεν βάλει τρόφιμα (πατάτες, αλεύρι, σταφίδα, αυγά) στο καλάθι που θα βρίσκεται μπροστά στην πόρτα”. Την άλλη μέρα, δυο τρεις έφεραν τρόφιμα. Οι άλλοι πήγαν να περάσουν με το ζόρι. Έπεσε ξύλο. Όταν μάθανε οι καθηγητές τα καθέκαστα, τήρησαν ουδετερότητα για το φόβο των Ιταλών. Τελικά όλοι “πλήρωναν” τα αναγκαστικά “διόδια”. Μοιράζαμε τα τρόφιμα στους σκελετωμένους συμμαθητές μας. Σε λίγο όλο το γυμνάσιο έκανε το ίδιο. Έτσι, εκείνη τη χρονιά δεν είχαμε θύματα από την πείνα. Και όταν λέω θύματα, δεν εννοώ μόνο το θάνατο, αλλά και τις βαριές αρρώστιες που προκαλεί η έλλειψη τροφής.

Στην κηδεία του Κωστή Παλαμά

Στην κηδεία του μεγάλου μας Παλαμά όλος ο εξασθενημένος λαός, σαν πείσμα της αλύγιστης συνείδησης, κάτι σαν αυτό της δικτατορίας με το Γέρο της Δημοκρατίας. Όλοι οι θεατρικοί σπουδαστές ρίχνουμε από ένα μπουκετάκι βιολέτες. Ο Γερμανός Διοικητής της Αθήνας καταθέτει ένα στεφάνι: “Deutschland zu Palamas”. Ο λογοτέχνης Κατσίμπαλης και ο συγγραφέας Δ. Γιαννουκάκης αρχίζουν να ψελλίζουν τον Εθνικό μας Ύμνο. Ακουλουθούμε όλοι βροντόφωνα. Αναταραχή στους γύρω μισθοφόρους ντυμένους ανίερα τσολιάδες. Ο Γερμανός τούς σταμάτησε με μια διαταγή του χεριού και στέκεται κι αυτός προσοχή. Για ένα λεπτό λευτερώθηκε η Ελλάδα.

Continue Reading

Εμμανουήλ Ροΐδης – Αιτία της γεννήσεως των κομμάτων

Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται διότι εκεί υπάρχουσι άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν. Αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα: να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου.

Αν υπήρχε λεξικόν της νεοελληνικής γλώσσης, νομίζομεν ότι ο ορισμός της λέξεως κόμμα ήθελεν είναι ο ακόλουθος:

Continue Reading

Μποέμ – Μικρό ιστορικό – Φωτογραφικό άλμπουμ

Μποέμ λεγόταν αυτός που καταγόταν από το βασίλειο της Βοημίας. Γεωγραφικά, βρισκόταν στην σημερινή δημοκρατίας της Τσεχίας και ένα μικρό μέρος στην Γερμανία.

Στις αρχές του 15ου αιώνα, υπήρξε έλευση προσφύγων της Βοημίας στην Γαλλία. Την ίδια εποχή, μετακόμισαν και πολλοί τσιγγάνοι στην χώρα έτσι η ερμηνεία άρχισε να ολισθαίνει.

Χαρακτήριζαν μποέμ αυτούς που ζούσαν νομαδικά, όπως τους τσιγγάνους, ελεύθερα, ανέμελα.

Continue Reading

Αδελφοί Ζαγκάκη: Οι άγνωστοι φωτογράφοι της Αιγύπτου – Μικρό ιστορικό – Φωτογραφικό άλμπουμ

Η ιστορία τους διαδραματίζεται στην Αίγυπτο, τις δεκαετίες του 1860 με 1890.

Οι αναφορές για την χρονολογία και τον τόπο γέννησης του είναι ελλιπείς. Πιστεύετε ότι ήταν Έλληνες από την Μήλο και τα ονόματα τους ήταν Κωνσταντίνος και Γιώργος. Υπάρχει όμως και η θεωρία πως μπορεί να ήταν Κύπριοι ή ακόμη και Τούρκοι.

Continue Reading

Ghetto – Μικρό ιστορικό – Φωτογραφικό άλμπουμ

Η ιστορία της λέξης ξεκινάει απ’ την Βενετία, τον 16ον αιώνα. Τότε, οι Βενετοί υποχρέωσαν τους Εβραίους να διαμένουν σε μια περιοχή που ονομαζόταν ghèto (χυτήριο), κοντά στην συνοικία Cannaregio.

Η περιοχή ήταν περιτοιχισμένη και τις νύκτες έκλειναν τις πόρτες ώστε κανείς να μην βγαίνει έξω. Από τότε η λέξη υποδηλώνει τις απομονωμένες κοινωνικές ομάδες, τον διαχωρισμό μιας κοινότητας από μια ομοιογενή φυλή, εθνικότητα ή οτιδήποτε άλλο.

Continue Reading

Το National Geographic στην Κύπρο – 1928 – Φωτογραφικό άλμπουμ

Το 1928 κατέφθασε στην Κύπρο ο ολλανδός φωτογράφος Willem Jan Willemsen, για χάρη του περιοδικού National Geographic.

Με τον φακό του αποκάλυψε τις δυσκολίες των κατοίκων, την βιοπάλη για ένα καλύτερο αύριο, τα ιστορικά μνημεία και την φυσική ομορφιά του νησιού.

Οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν στο τεύχος Ιουλίου (1928) με τον τίτλο “Unspoiled Cyprus”.

Το τεύχος έκανε ιδιαίτερη αίσθηση διότι πολλοί έβλεπαν και μάθαιναν για πρώτη φορά οτιδήποτε για το νησί.

Continue Reading

Ο Boy George και η κλεμμένη εικόνα Του Ιησού Χριστού

Λόγω των πολέμων, πολλές εκκλησίες του νησιού μας λεηλατήθηκαν. Σπάνιες εικόνες κλάπηκαν και πωλήθηκαν σε κάθε γωνιά του κόσμου. Κάποιες βρέθηκαν και επιστράφηκαν άλλες όχι.

Η εικόνα Του Ιησού Χριστού του Παντοκράτορα κλάπηκε το 1974 από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους στο Νέο Χωριό Κυθρέας. Μέχρι το 2011 ήταν χαμένη.

Εντοπίστηκε από τον πάτερ Πορφύριο, εκπρόσωπο της εκκλησίας της Κύπρου στις Βρυξέλλες, σε ρεπορτάζ για τον Boy George στην ολλανδική τηλεόραση.

Continue Reading

Ζυμαρικά – Μικρό ιστορικό – Φωτογραφικό άλμπουμ

Η καταγωγή των ζυμαρικών δεν είναι εξακριβωμένη. Οι πρώτες αναφορές προέρχονται από γραπτά του Οράτιου, τον 1ον αιώνα π.Χ., όπου έκοβαν σε κομμάτια την ζύμη (νερό και αλεύρι) και την τηγάνιζαν. Ονομαζόταν λάγανον και ήταν καθημερινό γεύμα.

Τον 2ον αιώνα μ.Χ. βρίσκουμε και την πρώτη συνταγή από τον Αθηναίον τον Ναυκρατίτη.

“κάτιλλος δὲ ὀρνᾶτος ὁ λεγόμενος παρὰ ῾Ρωμαίοις οὕτως γίγνεται· θρίδακας πλύνας ξέσον καὶ ἐμβαλὼν οἶνον εἰς θυίαν τρῖβε τὰς θρίδακας, εἶτα τὸν χυλὸν ἐκπιέσας σελίγνιον συμφύρασον αὐτῷ καὶ συμπεσεῖν ἐάσας μετ’ ὀλίγον τρῖψον εὐτόνως, προσβαλὼν ὀλίγον στέατος χοιρείου καὶ πέπερι, καὶ πάλιν τρίψας ἕλκυσον λάγανον καὶ λειάνας ἐκτεμὼν κατάτεμνε καὶ ἕψε εἰς ἔλαιον θερμότατον εἰς ἠθμὸν βαλὼν τὰ κατακεκομμένα. ἄλλα πλακούντων γένη· ὀστρακίτης, ἀττανῖται, ἄμυλον, τυροκόσκινον”. (Δειπνοσοφισταί, 14, 57, 30).

Continue Reading

Το σπίτι του Καβάφη

Από εκεί ξεκινούσαν στενά σοκάκια γεμάτα μπορντέλα, κάπως πιο αστικά και ευυπόληπτα (με πόρνες Γαλλίδες τις περισσότερες) από κείνα του Quartier Attarine. (…)

Όσοι είναι εξοικειωμένοι με την ποίηση του Καβάφη, δε θα βρουν τίποτε αταίριαστο στην απόφασή του να μετακομίσει σε τέτοια γειτονιά, ούτε θα πιστέψουν πως έμεινε μόνο και μόνο επειδή τον βόλευε (εκεί κοντά ήταν το γραφείο του, το ελληνικό πατριαρχείο, το νοσοκομείο, καθώς και μερικά από τ’ αγαπημένα του καφενεία), ή για το χαμηλό νοίκι – ιδιαίτερα αφού συνέχισε να μένει ακόμα κι όταν το ισόγειο του κτιρίου άρχισε να στεγάζει πόρνες, που είχαν ξεθαρρέψει και χαιρετούσαν τον ίδιο και τους επισκέπτες του, κάθε που πλησίαζαν την είσοδο. Λένε πως ο Καβάφης είπε κάποτε για τις κακόφημες γειτόνισσές του: “Ταις καϋμέναις, είναι να ταις λυπάται κανείς ταις καϋμέναις. Δέχονται κάτι σιχαμερούς ανθρώπους, κάτι τέρατα, αλλά δέχονται και κάτι αγγέλους, κάτι αγγέλους!” (…)

Continue Reading