Μόνο για σένα γράφω.
Ποιος άλλος θα ένιωθε αυτούς τους στίχους.
Εσύ με την κοφτερή μοναξιά,
μπορείς μέσα τους να αισθανθείς
το παιδικό μας γέλιο ή το παράπονο
την πληγή
που κανένας καιρός δεν κλείνει.
Μόνο εσύ μου μοιάζεις.
Πιάνεσαι σαν το πουλί στα ξόβεργα
και σπαρταράς.
Για σένα γράφω
Αν απουσιάζεις
δεν θα υπήρχα.
Όσο ζεις
δε μ’ αφήνεις να πεθάνω.
Ξυπνάω το πρωί
και σ’ ακούω μέσα μου να αναστενάζεις
με το ίδιο πάθος
Ξυπνάω το πρωί
και είμαι ότι είσαι:
ένας καημός,
ή ένα ξεχασμένο τραγούδι.
