Να λέγεσαι Άνθρωπος και Άνθρωπος να ‘σαι,
μεγάλο είναι.
Να διατηρείς καλά μέσα σου το παιδί που υπήρξες
τι θαύμα που είναι.
Το παιδι που πρώτα φόνευσε μέσα του ένας Φασίστας
Ο Φασίστας που Άνθρωπος δεν είναι παρά μαύρο σκουλίκι ράτσας κακόκοσμης
με τα δυο ημισφαίρια του εγκεφάλου να εξάγουν αφρισμένο αίμα, αμάθεια, και κατάπρικο μίσος και φόβο για
την ίδια τη σκούρα σκιά του..
Να λέγεσαι Άνθρωπος και Άνθρωπος να ‘σαι
μεγάλο είναι.
Θάνος Αναστόπουλος – Αρχίζω με το σ’ αγαπώ
Στέκεσαι ψηλά στὴν κορφὴ τῆς σκάλας Στὸ κιγκλίδωμα κάτω ἀπ’ τὸ φῶς καὶ τὶς μεταμορφώσεις Τοῦ φεγγαριοῦ σοῦ προσφέρω ἕνα λευκό χαρτί Μὲ τὰ ὀνόματά μας γραμμένα στὴν κάθε πλευρὰ
Αγάπησες το ένα τέταρτο του προσώπου μου τ’ άλλα τρία είχαν μονάσει απ’ τα οκτώ αποζητούσαν τη μυρωδιά απ’ το λάδι και το κερί στα παρεκκλήσια της υπαίθρου διέτρεχαν το
Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μη γίνω ποιητής. Μην κλειστώ στο δωμάτιο ν’ αγναντεύω τη θάλασσα κι απολησμονήσω. Μην κλείσουν τα ράμματα στις φλέβες μου κι από θολές αναμνήσεις
