Στέκεσαι ψηλά στὴν κορφὴ τῆς σκάλας
Στὸ κιγκλίδωμα κάτω ἀπ’ τὸ φῶς καὶ τὶς μεταμορφώσεις
Τοῦ φεγγαριοῦ σοῦ προσφέρω ἕνα λευκό χαρτί
Μὲ τὰ ὀνόματά μας γραμμένα στὴν κάθε πλευρὰ
Γελᾶς αἰνιγματικὰ δὲν ἤσουνα ποτέ σου
Εὐσεβὴς ἀκόμα κι ὅταν πέφτει ἕνα ἄστρο
᾿Ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὴ θέλεις νὰ ξεφύγεις
Ἡ ἀπάρνηση εἶναι φωτιά μάρμαρο καὶ φωτιὰ
Δῶσε μιὰ ἀπόκριση στὴν καταιγίδα
Ἐξήγησε τὰ χάδια σου στὸν ἄνεμο
Γιατὶ ἔχασες τὴν ἐπαφή σου μὲ τὴ γῆ
Ξεχνῶ πολὺ θυμᾶμαι πιὸ πολὺ ταλαντεύομαι
᾿Ανάμεσα στοὺς χρόνους τῶν ρημάτων
Κι ὅμως εἶναι μερικὰ πράγματα ποὺ δὲ θὰ σοῦ τὰ πῶ
Γιατὶ δὲν εἶμαι βέβαιος ἂν μπορῶ νὰ σοῦ τὰ πῶ
Γιατὶ ποτέ μου δὲν τολμῶ νὰ σοῦ τὰ πῶ
Γιατὶ νομίζω πὼς ἤδη τὰ ξέρεις
Φωτογραφία: Antonio Palmerini
