Μικρά που έμειναν στο

Γεράσιμος Μαρκοράς – Αθώος Φόβος

Παιδί: Θέλω τη μάνα.

Πατέρας: Επέταξε και στ’ άστρα πάει να ζήσῃ.

Παιδί: Πῶς τόσο μάκρος άρρωστη δυνήθηκε να σχίσῃ;

Πατέρας: Έχουν φτερούγες οι ψυχές.

Παιδί: Γιατὶ δεν τις απλώνει, τότε η δική μας η ψυχή, μην αυτὴ τρέξῃ μόνη;

Πατέρας: Δεν είναι μόνη· γύρω της φτεροκοπούν αγγέλοι.

Παιδί: Αν άγγελό της μ’ ἔλεγε, κοντά της θα με θέλῃ.

Πατέρας: Ω! δίχως κάλεσμα Θεού, ψηλά κανεὶς δὲν πάει.

Κοιμήσου τώρα· ησύχασε.

Παιδί: Και ποιός μου τραγουδάει;

Πατέρας: Εγώ, πουλάκι μου.

Παιδί: Εσὺ κλαῖς.

Πατέρας: Όχι, σ’ εμὲ απιθώσου.

Ζάχαρη νάναι ο ύπνος σου και μέλι τ’ όνειρό σου.

Παιδί:  Νυστάζω, από το πλάι μου καθόλου μη σπαράξῃς.

Δος μου το χέρι – σκιάζομαι μήπως κι’ συ πετάξῃς.

 

Πίνακας: Christine Bell

Άμα γουστάρεις, ακολούθησε το Περιθώριο στο Google News

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: