Πάντα αναριωτόμουν

Μου είπαν ότι θα γινόταν καλά,
ότι ήμουν η ελπίδα της.

Πέθανε η μαμά,
πέθαναν και οι γύρω μας.
Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε.

Πάντα αναριωτόμουν,
η ελπίδα είναι για όλους;

Previous Post
Next Post

4 Comments

  • Τα επιτεύγματα του πολιτισμού μας! Και δυστυχώς δεν βλέπω να διορθώνεται αυτό σύντομα. Οργή και θλίψη…

  • Συγκλονιστικό!! ‘Όχι μόνον γιατί μιλάτε την γλώσσα της αλήθειας αλλά και για τον τρόπο που την εκφέρετε στην γραφή σας. Η εικόνα που συνοδεύει το ποιήμά σας καθηλώνει στην τραγικότητά της.. Τουλάχιστον σε μένα έτσι επέδρασε και σε συνδυασμό με το κείμενο με συγκλόνισε..Αυτός ο μεγάλος ο αβάσταχτος ανθρώπινος πόνος..

    • Σε υπερ-ευχαριστώ για τα λόγια σου Βεατρίκη. Χαίρομαι ιδιαίτερα που σ’ άγγιξαν τα λόγια του κειμένου μου. Να ‘σαι καλά.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: