Tag: Ποιήματα για τον έρωτα
Μαριανίνα Κριεζή – Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα
Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα. Ο ήλιος μόνο, ο ήλιος ο ζεστός σε χρόνια παιδικά και ξεχασμένα- Κανένας δε χαϊδεύει σαν εσένα. Το χάδι στο κορμί, το χάδι στην ψυχή
Juan Vicente Piqueras Salinas – Η εξομολόγηση του φυγά
Μόνο όταν φεύγω είμαι ευτυχισμένος. Όχι ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους, με δρόμους κλειστούς, μα ανάμεσα στο εδώ και στο εκεί, στο ’να σπίτι ή στ’ άλλο, και τα δυο κατά
Γιάννης Ρίτσος – Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι
Εἶναι ὁρισμένοι στίχοι-κάποτε ὁλόκληρα ποιήματα- ποὺ μήτε ἐγὼ δὲν ξέρω τί σημαίνουν. Αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρω ἀκόμη μὲ κρατάει. Κι ἐσὺ ἔχεις δίκιο νὰ ρωτᾷς. Μὴ μὲ ρωτᾷς. Δὲν ξέρω
Χριστίνα Παρασχά – Να μάθεις να φεύγεις
inΑπό την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών. Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν. Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας. Να φεύγεις! Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς. Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε
Νίκος Γκάτσος – Έλα σε μένα
Αν κουραστείς απ’ τους ανθρώπους κι είν’ όλα γύρω γκρεμισμένα, μην πας ταξίδι σ’ άλλους τόπους έλα σε μένα, έλα σε μένα. Κι αν πέσει απάνω σου το βράδυ με
Μενέλαος Λουντέμης – Αν μ’ αγαπούσες δε θα μου το’ λεγες
Αχ, τι βαρύ έγκλημα έκανα να μην πω πως σ’ αγαπούσα πολύ, πολύ, όσο δε λέγεται, όσο δε γράφεται, όσο δεν αντέχεται. Τότε μπορεί και να μην έφευγες. Μα μήπως
Μενέλαος Λουντέμης – Μην αργείς
Μην αργείς. Τούτο μόνο σου λέω. Μην αργείς Γιατί, σε λίγο, σαν θα χτυπάς την πόρτα μου, θα νομίζω πως είναι τα γηρατειά, πως είν’ ο χειμώνας, πως είν’ ο
W.H. Auden- Αν ήξερα να σου πω
Ο χρόνος δε θα δείξει τίποτα, αλλά αυτό σ’ το είπα, ο χρόνος γνωρίζει μόνο το τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε. Αν μπορούσα να σου πω, αν ήξερα, θα σ’
Μυρσίνη Γκανά – Εγώ θα σε περιμένω
Εγώ θα σε περιμένω κάθε μέρα με λαχτάρα και θα πηδάω πάνω σου με αγάπη όταν θα μπαίνεις και θα σου δίνω υγρά φιλιά και θα περνάω το χέρι μου
Μενέλαος Λουντέμης – Ερωτικό
Ήρθε. Και φώτισε την καταπακτή μου. Κι’ έγινε φως. Ήταν ο ουρανός; Δεν ξέρω. Ένα μόνο ξέρω Πως έχασα τη γη. Ήρθε. Και ξοπίσω της έτρεχαν ξυπόλυτες Ένα κοπάδι ξέπλεκες
Χάρης Μεγαλυνός – Κοσμικόν Πάθος
Θα ήθελα ν’ αλλάξω το σώμα μου με το δικό σου, όχι για τίποτα άλλο παρά για να καταλάβω τι είναι αυτό που τέμνει κι ενώνει τις τύχες ενός κόσμου
Μαρία Πολυδούρη – Του Καρυωτάκη
«Οἱ νέοι ποὺ φτάσανε μαζὶ στὸ ἔρμο νησί» μὲ σένα κάποια βραδιὰ μετρήθηκαν κ᾿ ηὖραν ἐσὺ νὰ λείπης. Τὰ μάτια τους κοιτάχτηκαν τότε, χωρὶς κανένα ρώτημα, μόνο ἐκίνησαν τὶς κεφαλὲς
