Tag: Πεζογραφία
Frida Kahlo: Η μοναξιά ενός διαφορετικού παιδιού
Με τα παιδιά της ηλικίας της οι σχέσεις της Φρίντα είναι πάντα τεταμένες, λόγω του σωματικού της μειονεκτήματος. Τα παιδιά είναι ανελέητα και την κοροϊδεύουν: «Φρίντα, κουτσοπόδα», «Κουτσο-Φρίντα» της φωνάζουν.
Zsigmond Moricz – Εφτά δεκάρες
Οι Θεοί έκαναν πολύ καλά σαν όρισαν πως και οι φτωχοί μπορούν να γελάνε δυνατά. Μέσα στα χαλάσματα δεν ακούς μόνο κλάματα μα και γέλια καρδιακά. Και είναι πάρα πολύ αληθινό
Annie Ernaux – Τα χρόνια
Και ξάφνου θ’ αχρηστευθούν οι χιλιάδες λέξεις με τις οποίες ονοματίζαμε τα πράγματα, τα πρόσωπα των ανθρώπων, τις πράξεις, τα συναισθήματα, λέξεις που έβαζαν τον κόσμο σε τάξη, που έκαναν
Raymond Carver – Το Ψέμα
«Είναι ψέμα», είπε η γυναίκα μου. «Πως μπόρεσες να πιστέψεις κάτι τέτοιο; Ζηλεύει, αυτό είναι όλο.» Τίναξε το κεφάλι της και κάρφωσε πάνω μου τη ματιά της επίμονα. Δεν είχε
Emily Brontë – Ανεμοδαρμένα Ύψη
Κάθριν «Αν τα πάντα εξαφανιζόντουσαν και αυτός παρέμενε, θα μπορούσα να συνεχίσω να υπάρχω. Και αν όλα τα υπόλοιπα υπήρχαν και αυτός χανόταν, τότε το σύμπαν θα ήταν ξένο για
Ν. Βαλαωρίτης – Γνώθι σεαυτόν
Ήμουνα τότες – ζούσα σε μία διαρκή μέθη – μια κραιπάλη φαντασιώσεων σ’ έναν ανανεούμενο ενθουσιασμό -ήμουνα ακατάβλητος. Με το τίποτα άναβα, έπεφτα σε μία κατάσταση έκστασης, που μόνο με
Jack Kerouac – Οι λογοτέχνες γίνονται ή γεννιούνται;
Οι λογοτέχνες γίνονται, γιατί καθένας που δεν είναι αγράμματος μπορεί να γράψει: όμως οι ιδιοφυίες της τέχνης του λόγου όπως ο Μέλβιλ, ο Ουίτμαν ή ο Θορό γεννιούνται. Ας εξετάσουμε
Leo Tolstoy – O παππούς και το εγγονάκι
Ο παππούς είχε γεράσει πολύ. Τα πόδια του δεν τον πήγαιναν, τα μάτια του δεν έβλεπαν, τ’ αυτιά του δεν άκουγαν. Δόντια δεν είχε. Κι όταν έτρωγε, του χυνόταν το
Juan Rulfo – Η πεδιάδα στις φλόγες
Κι εγώ ποτέ δεν είχα νοιώσει πόσο μπορεί η ζωή να είναι αργή κι ανέλπιδη, όταν κανείς βαδίζει ανάμεσα σ’ ένα πλήθος ανθρώπους. Είμαστε σαν ένας σωρός σκουλήκια μπερδεμένα κάτω
Κ. Π. Καβάφης – Το Σύνταγμα της Hδονής
Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει
Τάσος Λειβαδίτης – Γιάννης Ρίτσος – Νίκος Καρούζος – Οι νεκροί προηγούνται
Θα περιγράψω ένα περιστατικό σχετικά με δημοσίευση ποιημάτων του Λειβαδίτη σε περιοδικό, γιατί νομίζω ότι έχει ένα γενικότερο ενδιαφέρον, καθώς εμπλέκονται σ’ αυτό και άλλοι σημαντικοί ποιητές. Το 1988 ήταν
Charles Baudelaire – Το μοντέρνο κοινό και η φωτογραφία
Στους χαλεπούς καιρούς μας γεννήθηκε μια νέα τέχνη, η οποία δεν συνέβαλε λίγο στη δημιουργία μιας ανόητης πίστης γι’ αυτήν και στην καταστροφή εκείνου που μπορούσε να είναι ακόμη θεϊκό
