Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί που χάνεις πλέον την αλήθεια σου.
Υπάρχει καιρός για μένα ακόμη ν’ αγγίξω το ζωντανό κορμί
Και στο στόμα σου να φιλήσω τη γένεση
της λατρεμένης σου φωνής;
Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί που τα χέρια μου μαθημένα
σταυρωτά στο στήθος ν’ αγκαλιάζουν
τη σκιά σου, θ’ αδυνατούσαν να προσαρμοστούν
στο σχήμα, ίσως, του κορμιού σου.
Κι εμπρός στην αλήθεια αυτού που με στοιχειώνει
και με κυβερνά μέρες και χρόνια πολλά,
θα γινόμουν εγώ σκιά, στα σίγουρα.
Ω τι συναισθηματικές ισορροπίες.
Σ’ έχω τόσο ονειρευτεί που πλέον δεν έχω
περιθώριο να ξυπνήσω.
Κοιμάμαι ορθός, ευάλωτο κορμί
σε κάθε μορφή ζωής
κι αγάπης, κι από εσένα, τη μόνη
που έχει για μένα τώρα σημασία,
πιο δύσκολα μπορώ ν’ αγγίξω το μέτωπο
και τα χείλη, από τα χείλη
και το μέτωπο κάποιου τυχαίου περαστικού.
Τόσο σ’ έχω ονειρευτεί, τόσο έχω περπατήσει και μιλήσει
και κοιμηθεί τόσο με το φάντασμά σου,
που ίσως το μόνο που απομένει είναι να γίνω στοιχειό
κι εγώ, ανάμεσα σε στοιχειά, σκιά πιο σκιερή
εκατό φορές απ’ τη σκιά που περιδιαβαίνει
και θα περιδιαβαίνει ανέμελα
το ηλιακό ρολόι των ημερών σου.
Μετάφραση: Ούρσουλα Φωσκόλου
