Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕναςἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουνσὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.Ὅμως, ἐσύ,δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησεςμὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ίσα, μὲς ἀπὸ σένα,κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μαςμέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε … Συνεχίστε να διαβάζετε το Νικηφόρος Βρεττάκος – Οἱ μικροὶ γαλαξίες.