Browsing Category

Τέχνες και πολιτισμός

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Η Φόνισσα

Αφού είχε γεμίσει το καλάθι της, και ο ήλιος έκλινε πολύ χαμηλά, καθώς εξήλθε του ερήμου ναΐσκου, η γραία Χαδούλα εκίνησε να επιστρέψη εις την πολίχνην. Κατήλθε πάλι το ρέμα ρέμα εις τα οπίσω, εστράφη δεξιά, άρχισε ν’ ανηφορίζη προς τον λόφον του Αγίου Αντωνίου, οπόθεν είχεν έλθει. Μόνον πριν φθάση ακόμη εις την κορυφήν του λόφου, εφ’ ου ίσταται το παρεκκλήσιον, και οπόθεν ανοίγεται μεγάλη θέα προς τον λιμένα και την πόλιν, είδεν εκεί δεξιά της χαμηλά εις το βάθος μικράς κοιλάδος, ήτις καλείται της Μαμμούς το ρέμα, και τέμνει κατ’ αμβλείαν γωνίαν την άλλη βαθείαν κοιλάδα του Αχειλά, τον ευρύν και καλώς καλλιεργημένον κήπον του Γιάννη του Περιβολά, και είπε μέσα της:

Continue Reading

Richard Tennant Cooper – Ο ζωγράφος που απεικόνιζε την φρίκη των ασθενειών

Ο Richard Tennant Cooper (1885-1957) ήταν βρετανός ζωγράφος.

Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα στοιχεία για την ζωή του εκτός από τους πίνακες τους που απεικονίζουν την φρίκη του Α’ παγκοσμίου πολέμου και τις ασθένειες της εποχής.

Οι πίνακες του είναι σκοτεινοί, δραματικοί και αρκετά τρομαχτικοί. Έχουν μια ιδιαίτερη δυναμική. Οι ειδικοί τον κατατάσσουν στον παρακμιακό κίνημα.Continue Reading

Charlie Chaplin – Η έμπνευση του Charlot (The Tramp)

Ένα Σάββατο, μετά το σχολείο, έφτασα σπίτι αλλά δε βρήκα κανέναν εκεί. Ο Σίντνεϊ, όπως συνήθως, έλειπε όλη τη μέρα παίζοντας μπάλα και η νοικοκυρά μου είπε ότι η Λουίζ και ο γιος της είχαν βγει από νωρίς το πρωί. Στην αρχή ένιωσα ανακούφιση, γιατί αυτό σήμαινε πως δε θα είχα να τρίβω πατώματα και να καθαρίζω μαχαίρια. Περίμενα μέχρι πολύ μετά την ώρα του μεσημεριανού, οπότε άρχισα να ανησυχώ. Ίσως να με είχαν εγκαταλείψει. Καθώς το απόγευμα περνούσε και χανόταν, άρχισαν να μου λείπουν. Τι είχε συμβεί; Το δωμάτιο έδειχνε αγριωπό και ανυπόφορο, τόσο άδειο, που με τρόμαζε. Άρχιζα κιόλας να πεινάω· έτσι κοίταξα στο κελάρι, αλλά δεν υπήρχε τίποτε. Δεν μπορούσα να αντέξω άλλο αυτή την αίσθηση του κενού, κι έτσι βγήκα έξω, έρημος, και πέρασα το απόγευμα τριγυρνώντας στα παζάρια που υπήρχαν ολόγυρα. Περιπλανήθηκα στη Λάμπεθ Γουόκ και στη Γάτα, κοιτάζοντας πεινασμένα στα παράθυρα των μαγειρείων τα προκλητικά, αχνιστά ψητά κοψίδια από χοιρινό και βοδινό και τις χρυσοκάστανες τηγανητές πατάτες πνιγμένες στη σάλτσα. Έπειτα, για ώρες παρακολούθησα τους διάφορους ψευτογιατρούς να πουλάν τα παρασκευάσματά τους. Αυτό μου τράβηξε την προσοχή και με καταπράυνε, και για λίγο ξέχασα τα χάλια και την πείνα μου.

Continue Reading

Sergei Yesenin – Επιστολή προς γυναίκα

Θυμάστε,
μα βέβαια όλα τα θυμάστε,
που έστεκα
στον τοίχο,
καθώς πηγαινοερχόσασταν στο δωμάτιο νευρικά
πετώντας μου κατάμουτρα
κάποια σκληρά σας λόγια.

Λέγατε:
έφτασε η ώρα να χωρίσουμε,
γιατί σας βασανίζω
με την τρελή ζωή μου,
και είναι ώρα στα σοβαρά να πάρετε τη δική σας,
ενώ δική μου μοίρα
είναι η κατρακύλα.

Αγαπημένη μου!
Εσείς δεν μ’ αγαπήσατε.
Δεν ξέρατε πως ήμουν μες στο πλήθος
σαν φρουμαγμένο άλογο,Continue Reading

Ερωτικές επιστολές του Gustave Flaubert στην Louise Colet

Ιούλιος 1846

Είμαι δεμένος στο σώμα σου σαν άγριο σκυλί σε πάσσαλο και αλυχτάω, όχι γιατί θέλω να λευτερωθώ και να το σκάσω, αλλά επειδή σαν σε φέρνουνε σε μένα μια ώρα αρχύτερα να κόψω με τα δόντια μου τις σάρκες σου, αυτές που ντύνεσαι για να είσαι όπως πρέπει μπροστά στους τρίτους. Το πάθος μου για σένα συγκρίνεται μονάχα με ένα μάτσο απρέπειες μη εξημερωμένου ζώου. Θέλω να σε απολαύσω αργά. Θα μένω λοιπόν κάμποσο νηστικός. Θα αφήνω την πείνα μου να ξαναμεγαλώνει σαν κλαδεμένο κλαρί, για να σε ευχαριστηθώ πάλι από την αρχή. Δεν θα σε λυπάμαι που θα κείτεσαι κι εσύ αιχμαλωτισμένη. Θα σε ποδοπατάω. Κανείς δεν λυπάται κάτι το θεϊκό. Κανείς δεν δείχνει ευσπλαχνία για το αναίτια υπέροχο. Θα τα υποστείς όλα μέχρι να γιατρευτεί η λύσσα του έρωτά μου.

Continue Reading

Amanda Marie Ellison – Αναμνήσεις μιας φωτογραφίας – Μικρό ιστορικό

Η φωτογραφία είναι πολύ σκληρή. Απεικονίζει ένα 9χρονο κορίτσι με ψεύτικα νύχια που καπνίζει και την ξαδέλφη της που κάθεται στην πισίνα.

Πρόκειται για τις Amanda Marie Ellison (με το τσιγάρο) και την Amy Minton Velasquez (8 χρονών).

Τραβήχτηκε από την Mary Ellen Mark, το 1990, στο Valdese της Νέας Υόρκης, στα πλαίσια ενός ρεπορτάζ για ένα σχολείο με προβληματικά παιδιά.

Continue Reading

Peter Handke – Lied Vom Kindsein – Το τραγούδι της παιδικής ηλικίας

Οι αναμνήσεις είναι πολύτιμες για τον καθένα μας. Και οι ωραιότερες αναμνήσεις είναι των παιδικών μας χρόνων. Φυσικά, η μνήμη πρέπει να υφίσταται μια κάποια επεξεργασία για να γίνει η ανασύσταση του παρελθόντος και να μην χαθεί η ιδιαίτερη συγκινησιακή ατμόσφαιρα, αλλιώς, μια ζωντανεμένη ανάμνηση συνήθως προκαλεί πίκρα και θλίψη. Την επεξεργασία της μνήμης, αναλαμβάνει τότε να  χρωματίσει η ποίηση. Λένε, ότι ορισμένες στιγμές της ανθρώπινης ζωής μόνο με την ποίηση μπορούν να αναπαρασταθούν πιστά. Η πραγματικότητα όμως είναι, ότι η ποιητική λογική σπάνια συμπίπτει με την αληθινή ζωή.

Continue Reading

Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος – Ένα άλλο π.Χ. ή μ.Χ.

Η μνήμη της Χιροσίμα απομένει πάντα ζωντανή στη συνείδηση των ανθρώπων. Εκείνο τον Αύγουστο, του χίλια εννιακόσια σαράντα πέντε, έτυχε να βρίσκομαι σε ορεινό κατατόπι της Ναυπακτίας, στη Στάχτη, έτσι ονομάζεται. Βαθιά κοιλάδα κι ολόγυρα βουνά, άλλα κατάφυτα, άλλα γυμνά. Ο πόλεμος είχε αποσυρθεί μακριά· αλλ’ εκεί, μακριά, εξακολουθούσε απηνής, ακόμη. Ωστόσο εμείς ειρηνεύαμε. Ήμαστε καθώς ο άρρωστος, στην πρώτη ανάρρωση. Ξαναζούσαμε τη μικρή, ταπεινή, καθημερινή ζωή· ξαναβρίσκαμε σιγά σιγά τη διάθεση να υπάρξουμε μέσα στα όρια του φυσικού, του θεμιτού και του άμεσα δυνατού, χωρίς τους εφιαλτικούς διασκελισμούς, τις εκτροπές και τις υπερβολές της αγωνίας, που μας είχε κατά τα προγενέστερα χρόνια δυναστεύσει. Μια μικρή συντροφιά, λίγοι άνθρωποι, με το θάνατο ακόμη στα μάτια, με το θάνατο στην καρδιά. Κι ήταν σαν να προσπαθούσαμε ν’ ανοίξουμε ένα παράθυρο στο αίθριο φως, ν’ απολησμονηθούμε σιμά σε λίγο τρεχούμενο νεράκι, σ’ ένα σύδεντρο, που άνοιγε τα πυκνά του κλαδιά, για να πλάσει ένα μικρό κόσμο γαλήνης.

Continue Reading

Η απολογία του Βάρναλη στο υπουργείο

Τότε που ήταν καθηγητής στα Μέγαρα

Γραμματική της αττικής διαλέκτου (ευκτική, τα εις -μι ρήματα, κατηγορηματική μετοχή, τα μνήμης και λήθης σημαντικά και όλη η ρέστη κόλαση του αρχαίου τυπικού και συνταχτικού). Και μαζί λατινικά -Sicilia est insula, Graecia habet poetas!!… Όλην αυτήν την πτωμαϊνη την προσφέρναμε πρωί πρωί στα πιο φυσικά, στα πιο ατόφια, στα πιο γνήσια τέκνα της μάνας γης. Ο οδοστρωτήρας της κλασικής παιδείας (που είναι… αριστοκρατική) ήθελε να περάσει πάνου απ’ αυτές τις λαϊκές ψυχές, που ήτανε από σιδερόπετρα. Ενώ τους χρειαζότανε γεωργική και πραχτική μόρφωση. Σήμερα τα Μέγαρα έχουνε και… γυμνάσιο!

Continue Reading

Jorge Luis Borges – Ο άλλος

Το περιστατικό συνέβη όταν ήμουνα στο Καίμπριτζ, το Φεβρουάριο του 1969. Εκείνη την εποχή δεν έκανα καμιά απόπειρα να το καταγράψω, γιατί, καθώς φοβόμουνα για το μυαλό μου, είχα την πρόθεση να το ξεχάσω. Τώρα, που έχουν περάσει μερικά χρόνια από τότε, αισθάνομαι πως αν το εμπιστευθώ στο χαρτί οι άλλοι θα το διαβάσουν σαν ένα διήγημα, κι ελπίζω ότι κάποια μέρα θα γίνει διήγημα και για μένα τον ίδιο. Ξέρω πως ήταν τρομερή εμπειρία — κι η ανάμνησή της ήταν ακόμα πιο τρομερή, στις άγρυπνες νύχτες που ακολούθησαν — αλλ’ αυτό δε σημαίνει πως η αφήγηση του περιστατικού θα συγκινήσει, κατ’ ανάγκην, και κάποιον άλλο.Continue Reading