Browsing Category

Έθιμα και παραδόσεις

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Φώτα-Ολόφωτα

Ἐκινδύνευε νὰ βυθισθῇ εἰς τὸ κῦμα ἡ μικρὴ βάρκα τοῦ Κωνσταντῆ τοῦ Πλαντάρη, πλέουσα ἀνάμεσα εἰς βουνὰ κυμάτων, ἕκαστον τῶν ὁποίων ἤρκει διὰ νὰ ἀνατρέψῃ πολλὰ καὶ δυνατὰ σκάφη καὶ νὰ μὴ ἀποκάμῃ, καὶ εἰς ἀβύσσους, ἑκάστη τῶν ὁποίων θὰ ἦτο ἱκανὴ νὰ καταπίῃ ἑκατὸν καράβια καὶ νὰ μὴ χορτάσῃ. Ὀλίγον ἀκόμη καὶ θὰ κατεποντίζετο. Ἄγριος ἐφύσα βορρᾶς, ὀργώνων βαθέως τὰ κύματα, καὶ ἡ μικρὰ φελούκα, διὰ νὰ μὴν ἀρμενίζῃ κατεπάν᾽ τὸν ἀέρα, εἶχε μαϊνάρει τὸ πανί της, καὶ εἶχε μείνει ξυλάρμενη καὶ ὠρτσάριζε κ᾽ ἐδοκίμαζε νὰ κάμῃ βόλτες. Τοῦ κάκου. Μετ᾽ ὀλίγον ἡ θάλασσα ἐπῆρε τὸν ἐλεεινὸν φελλὸν εἰς τὴν ἐξουσίαν της, καὶ ὁ ἄνεμος τὸν ἔσυρεν ἐδῶ κ᾽ ἐκεῖ, καὶ ὁ Κωνσταντὴς ὁ Πλαντάρης ἐξέμαθεν εἰς τὴν στιγμὴν ὅσας βλασφημίας ἤξευρε καὶ ἠσχολεῖτο νὰ κάμῃ τὴν προσευχήν του, ἐνῷ ὁ μικρὸς σύντροφός του, ὁ ναύτης Τσότσος, νέος δεκαεπτὰ χρόνων, ἐγδύνετο καὶ ἡτοιμάζετο νὰ πέσῃ εἰς τὴν θάλασσαν, ἐλπίζων νὰ σωθῇ κολυμβῶν, καὶ ὁ μόνος ἐπιβάτης των, ὁ ζῳέμπορος Πραματής, ἔκλαιε καὶ εὕρισκεν ὅτι δὲν ἤξιζε τὸν κόπον ν᾽ ἀρμενίσῃ τις τόσην θάλασσαν διὰ νὰ πνιγῇ, ἀφοῦ ἡ γῆ ἦτο ἱκανὴ νὰ σκεπάσῃ μὲ τὸ χῶμά της τόσους καὶ τόσους.

Continue Reading

Κώστας Βάρναλης – Τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη

Ὁ οὐρανὸς ἔβρεχε διαρκῶς λεπτὸν νερόχιονον, ὁ γραῖγος ἀδιάκοπος ἐφύσα καὶ ἦτο ψῦχος καὶ χειμὼν τὰς παραμονὰς τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους…

Ὁ κυρ-Ἀλέξανδρος εἶχε νηστεύσει ἀνελλιπῶς ὁλόκληρον τὸ Σαρανταήμερον καὶ εἶχεν ἐξομολογηθεῖ τὰ κρίματά του (παπα-Δημήτρη τὸ χέρι σου φιλῶ!). Καὶ ἀφοῦ ἐγκαίρως παρέδωσε τὸ χριστουγεννιάτικον διήγημά του εἰς τὴν «Ἀκρόπολιν» καὶ διέθεσεν ὁλόκληρον τὴν γλίσχρον ἀντιμισθίαν του πρὸς πληρωμὴν τοῦ ἐνοικίου καὶ τῶν ὀλίγων χρεῶν του, γέρων ἤδη κεκμηκὼς ὑπὸ τῶν ἐτῶν καὶ τῆς νηστείας, ἀποφεύγων πάντοτε τὴν πολυάσχολον τύρβην, ἀλλὰ φιλακόλουθος πιστός, ἔψαλεν, ὡς συνήθως, μὲ τὴν βραχνὴν καὶ σπασμένην φωνήν του, πλήρη ὅμως ἐνθέου πάθους, ὡς δεξιὸς ψάλτης, εἰς τὸ παρεκκλήσιον τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου τὰς Μεγάλας Ὥρας, σχεδὸν ἀπὸ στήθους, καὶ ὄτε ἐπανῆλθεν εἰς τὸ πτωχικόν του δωμάτιον, δὲν εἶχεν ἀκόμη φέξει!

Continue Reading

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης – Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη

Στην ταβέρνα του Πατσοπούλου, ενώ ο βορράς εφύσα, και υψηλά εις τα βουνά εχιόνιζεν, ένα πρωί, εμβήκε να πίη ένα ρούμι να ζεσταθή ο μαστρο-Παύλος ο Πισκολέτος, διωγμένος από την γυναίκα του, υβρισμένος από την πενθεράν του, δαρμένος από τον κουνιάδον του, ξορκισμένος από την κυρά–Στρατίναν την σπιτονοικοκυράν του, και φασκελωμένος από τον μικρόν τριετή υιόν του, τον οποίον ο προκομμένος ο θείος του εδίδασκεν επιμελώς, όπως και οι γονείς ακόμη πράττουν εις τα «κατώτερα στρώματα», πως να μουντζώνη, να βρίζη, να βλασφημή και να κατεβάζη κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατά και κόλλυβα. Κι έπειτα, γράψε αθηναϊκά διηγήματα!

Continue Reading

Fyodor Dostoevsky – Το αγόρι με το απλωμένο χέρι – Χριστουγεννιάτικη ιστορία

Τα παιδιά είναι κόσμος παράξενος, κοιμούνται κι ονειρεύονται. Πριν από τα Χριστούγεννα, αλλά και στην διάρκεια των Χριστουγέννων, συναντούσα συνεχώς στο δρόμο, σε συγκεκριμένο σημείο, ένα αγοράκι όχι μεγαλύτερο από εφτά χρονών. Μέσα στην τρομερή παγωνιά ήταν ντυμένο σχεδόν καλοκαιρινά, αλλά ο λαιμός του, πάντα τυλιγμένος με ένα κουρέλι, έδειχνε ότι κάποιος, παρ’ όλα αυτά, το είχε φροντίσει πριν το στείλει έξω.

Continue Reading

Ο Boy George και η κλεμμένη εικόνα Του Ιησού Χριστού

Λόγω των πολέμων, πολλές εκκλησίες του νησιού μας λεηλατήθηκαν. Σπάνιες εικόνες κλάπηκαν και πωλήθηκαν σε κάθε γωνιά του κόσμου. Κάποιες βρέθηκαν και επιστράφηκαν άλλες όχι.

Η εικόνα Του Ιησού Χριστού του Παντοκράτορα κλάπηκε το 1974 από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους στο Νέο Χωριό Κυθρέας. Μέχρι το 2011 ήταν χαμένη.

Εντοπίστηκε από τον πάτερ Πορφύριο, εκπρόσωπο της εκκλησίας της Κύπρου στις Βρυξέλλες, σε ρεπορτάζ για τον Boy George στην ολλανδική τηλεόραση.

Continue Reading

Κυπριακό παίγνιο: Τζιαι η κκελέ σου θέλει σπάσμα

Εψές ο ψύλλος έψαλλε

Τζιη η φτίρα καλονάρκα (φτίρα – ψείρα, καλονάρκα – κρατούσε το ρυθμό μουρμουριστά)

Τζιαι ένα φτωχό καλοηρήν (καλόγερος)

αντίερον εδάκκαν (αντίερον – αντίδωρο, εδάκκαν – δάγκωνε)

ρε φτωχό καλοήρην

το τζιερί σου πούντο; (τζιερί – κερί, πούντο – που είναι;)

Το τζιερίν εν εις τη μέλισσαν

η μέλισσα θέλει φτερόν

το φτερό εις τον ατόν (αετός)Continue Reading

Charles Bukowski – Aκούω ανθρώπινες ζωές να γίνονται κομμάτια

“Καλή μου” της λέω

“υπάρχουν άντρες εκεί έξω που μαζεύουν ντομάτες, μαρούλια, ακόμα και βαμβάκι,

υπάρχουν άντρες και γυναίκες που πεθαίνουν στον ήλιο,

υπάρχουν άντρες και γυναίκες που πεθαίνουν στο εργοστάσιο για το τίποτα,

για πενταροδεκάρες…

 

Ακούω ανθρώπινες ζωές να γίνονται

κομμάτια…

δεν ξέρεις πόσο τυχεροί

είμαστε”

 

Απόσπασμα από το ποίημα “ακούω ανθρώπινες ζωές να γίνονται κομμάτια”

Devin Michael Kohlman: Τα Χριστούγεννα που ήρθαν τον Οκτώβριο

Στην αρχή ένιωθε ζαλάδες ο μικρός αλλά κανείς δεν πήρε είδηση. Τότε ήταν χειμώνας του 2012 και γύριζε προς άνοιξη. “Δεν είναι τίποτα καρδιά μου. Αύριο θ’ είσαι μια χαρά” του έλεγε η μητέρα του. Ο καιρός περνούσε αλλά τίποτα δεν άλλαζε. Οι ζαλάδες όλο και συχνότερα εμφανίζονταν. Τότε ήταν που άρχισαν να υποπτεύονται ότι κάτι δεν πάει καλά. Τα παυσίπονα δεν του έκαναν τίποτα.

Continue Reading

Να κεράσω ένα τσάι κουρτουνιά;

Η κουρτουνιά (Ricinus Communis) είναι ποώδες θάμνος. Το χρώμα του είναι γυαλιστερό ιώδες ή κόκκινοπράσινο. Mπορεί να φτάσει σε ύψος τα 12 μέτρα και πλάτος τα 5.

Είναι ιδιαίτερα τοξικό. Μπορεί να σκοτώσει μέχρι και άνθρωπο. Η τοξική του ουσία ονομάζεται ρικίνη.

Από τους καρπούς του παράγεται το καστορέλαιο που χρησιμοποιείτε στην βιομηχανία φαρμάκων, στην κατασκευή σαπουνιών, σαν λάδι μηχανής αλλά και σαν καλλωπιστικό.

Continue Reading

Παστουρμάς – Μικρό ιστορικό

Ο παστουρμάς προέρχεται από την κεντροδυτική Ασία και παράγεται σε πάρα πολλές χώρες. Πρώτη σε παραγωγή είναι η Τουρκία.

Μες το μαχαλά πέφτει κουμπουριά

οι Ζεϊμπέκηδες χορεύουν στου Δελή Θρακιά

Πίνουνε ρακί τρώνε παστουρμά

και χτυπάνε τα ποδάρια με τα γεμενιά

Γιώργος Νταλάρας – Η γιορτή των ζεϊμπέκηδων

Η λέξη προέρχεται από το τουρκικό pastιrma που σημαίνει πιέζω. Λέγεται έτσι λόγω του τρόπου που το παρασκεύαζαν. Αφού πίεζαν το κρέας σε 2 κομμάτια ξύλου, δεμένα σφιχτά με σχοινί για να αποβάλει τα υγρά του και να αφυδατωθεί, το αλάτιζαν για να γίνει παστό ώστε να διατηρηθεί περισσότερο.

Continue Reading